Arequipa en Colca Canyon

Dag 1

We komen ’s ochtends om 06.30 aan in Arequipa na een helse busrit. We hadden heerlijke stoelen, alleen de wegen waren zo bochtig en de rijstijl van de buschauffeur abominabel. Slapen was daarom lastig. Bij de busterminal stond onze taxi al op ons te wachten en bracht ons naar ons hotel op de Plaza de Armas van Arequipa. Leuk uitgezocht vond ik zelf. We ontbijten op het dak met uitzicht op de plaza en een besneeuwde vulkaan. Echt prachtig en het is hier heerlijk wat graadjes warmer dan in Cusco.


Om half 10 kunnen we in onze kamer en douchen we. Het bed ziet er toch wel erg aanlokkelijk uit, dus we besluiten een uurtje te gaan liggen. Daarna gaan we met blote benen de stad in. Daar was het in Cusco echt nog te koud voor.

Arequipa is een mooie stad met veel oude bouwwerken en musea. We lopen een rondje en gaan lunchen bij Zigzag. Wederom erg goed. Daarna slenteren we door de stad en shoppen we een aantal zaken voor de komende dagen, zoals zonnebrand en koekjes

’s Avonds bestellen we roomservice want we willen graag om 20.00 gaan slapen aangezien morgen de wekker alweer erg vroeg gaat.

Dag 2
Vandaag gaat de wekker om 02.30 want we zouden om 03.00 worden opgehaald om condors te gaan kijken in de Colca Canyon. Dat is 4 uur rijden en condors zijn vroege vogels, dus de beste kans om ze te zien is vroeg in de morgen, vandaar dit onchristelijke tijdstip. De transfer kwam alleen niet en het hotel in de Colca Canyon waar we de laatste dag verblijven en via wie we de transfer regelden nam niet op.

Via de nachtportier van ons hotel regelden we uiteindelijk een taxi want het condors spotten vormde het begin van een driedaagse hike door de Colca Canyon. We moeten daar dus toch heen, anders gaat die hele hike niet door. Hopelijk kunnen we de rekening bij de reisverzekering indienen 😉

Voordat we aan de reis kunnen beginnen moet er eerst nog getankt worden en dat blijkt best een challenge om 4 uur ’s ochtends, we moeten naar de andere kant van de stad voor een tankstation dat 24 uur open is. Ondertussen zet de chauffeur supergoede muziek op, house uit de nineties. We horen ook nog wat Nederlandse parels langskomen zoals 2 Brothers on the 4th floor en 2 Unlimited, echt briljant!

De taxichauffeur is ook nog nooit naar de Colca Canyon gereden blijkbaar, hij moet onderweg een aantal keer de weg vragen. We moeten onderweg ook een vergunning voor het gebied kopen, dat was anders ook voor ons geregeld. Als we op nog een uur rijden van Cabanaconde zitten, de plek waar onze hike begint, verandert de weg in een steentjespad. Niet veel later moeten we door een onverlichte tunnel. Volgens mij heeft de taxichauffeur zoiets van ‘waar ben ik aan begonnen’. Het is ook wel echt een eind, even lang als van Rotterdam naar Parijs.


We komen om 9 uur aan in Cabanaconde. We gaan naar het hotel in het centrum dat van dezelfde eigenaar is als het hotel dat onze transfer zou regelen. Dat had ik toevallig gezien. Daar blijkt dat ze wel degelijk een transfer voor ons hadden geregeld, maar dat we gewoon niet zijn opgehaald. Heel vaag allemaal, maar gelukkig konden we hier wel lekker ontbijten en werden we in de watten gelegd voordat onze hiketocht begon. Nadat we de laatste watertjes, bananen en mueslirepen hebben ingeslagen beginnen we aan de tocht van vandaag, richting Llahuar.

Het eerste deel van de hike is een pittige afdaling richting een riviertje, echt de canyon in. We komen ook langs een bullring, ieder zelfrespecterend Peruaans dorp heeft er wel één. Het is goed dat de Spanjaarden paarden en koeien meenamen naar Zuid Amerika (hier waren alleen lama’s en alpaca’s), maar dat stierenvechten hadden ze thuis moeten laten.


Daarna klimmen we weer een stukje, waarna een echt heftige afdaling volgt over losse stenen en zand. Ik ben weer erg bij met mijn stokken. In totaal zijn we bijna 3,5 uur aan het afdalen, lekker voor de knietjes. Deze canyon in overigens twee keer zo diep als de Grand Canyon.

We komen aan bij een grote rivier, die je kan oversteken met een brug. Wij denken van bovenaf gezien te hebben dat we de rivier ook via de andere kant, over de stenen over kunnen steken en nemen een shortcut. Denken we. De stenen staan iets verder uit elkaar dan het van bovenaf lijkt. Zonder (in ieder geval) natte voeten gaan we hier niet naar de overkant komen, de rivier stroomt namelijk ook best snel. Waar Bear Grills een vlot zou bouwen en tijdens zijn overtocht een forel zou vangen die hij vervolgens rauw opeet, besluiten wij ons verlies te nemen, terug te lopen en de brug te pakken.

Na de brug nemen we een korte pauze. De zon schijnt fel en het is superwarm hier, we moeten uitkijken dat we niet verbranden. Gelukkig heeft Yvo de factor 50 in verband met ruimtegebrek in zijn rugzak in Arequipa gelaten (onze grote tassen zijn bij het hotel achtergebleven) en de factor 20 die nog voor een kwart vol is wel meegenomen. Mannen. Af en toe…

Drie kwartier na de brug komen we nadat we een spookstadje met ezel zijn gepasseerd aan bij Llahuar, waar wij in Llahuar Lodge slapen. We krijgen een mooi hutje met twijfelaar, zonder elektriciteit en zonder handdoeken. Laten we die ook niet hebben meegenomen… Gelukkig kunnen we er twee lenen.

Llahuar Lodge is redelijk briljant want beneden bij de rivier zit een hot spring. Daar hebben ze een zwembad bij gemaakt en kun je heerlijk met je hikebody in water van 39 graden liggen, afgewisseld met pootje baden in de rivier en een koud biertje uitstekend voor de bloedcirculatie. We zaten met een bont gezelschap in het bad, een Brit, een Israeliet, twee US’sers en twee Belgen. Hartstikke gezellig. Daarna wilden we douchen maar er blijkt alleen een koude douche te zijn. Ik houd het 30 seconden vol. Gelukkig ben ik in het bad al schoon geworden.

Om 7 uur is het dinner time. Je eet hier wat de pot schaft. Aan een grote tafel met hetzelfde gezelschap als in het bad eten we wortelsoep en rijst met quinoasaus en kip. Het smaakt gelukkig lekkerder dan het klinkt. Na het eten zijn we erg moe na de twee gebroken nachten die we hebben gehad. We kijken nog even naar de sterren, die hier echt goed te zien zijn en de Israeliet wijst allerlei sterrenbeelden aan. Heel andere dan we in Europa kunnen zien.

Daarna gaan we nog voor 21.00 slapen. Het is gelukkig niet echt koud hier, dus onze basic hut en paardendeken (met Rotterdamse vlaggetjes) houden ons lekker warm.



Dag 3

Om 06.30 word ik uit mezelf wakker. We hebben echt knock out gelegen vannacht en heerlijk geslapen met op de achtergrond het ruisen van de rivier. Verder geen omgevingsgeluiden, echt fijn.


We hebben tegen de eigenaresse van de lodge gezegd dat we om 07.00 zouden ontbijten, dus we starten rustig op. De anderen zitten al aan de pannenkoeken als wij boven komen. Wij eten er ook 2 met jam voordat wij aan onze hike van vandaag beginnen. Bij het uitchecken krijg ik 2 zoenen van de eigenaresse. Echt een heel lieve, oude vrouw die maar Spaans tegen me blijft praten. Ik begrijp wel wat ze zegt maar kan niet echt wat terugzeggen. Volgende keer echt op Spaanse les!


De hike van vandaag begint pittig, met een klim van 3 uur volgens het boekje. De totale hike zou 7,5 uur duren. Gister waren we in totaal maar een half uur sneller dan het boekje, dus we zetten ons schrap. Het is al erg heet als we om 8 uur vertrekken uit de lodge. We lopen rustig naar boven, haarspeldbocht na haarspeldbocht. Er komt geen einde aan. We passeren een paar dorpjes die uit niet meer dan een paar huisjes met golfplaten daken bestaan. En cactussen. Want die groeien hier overal.


Na anderhalf uur lopen nemen we een pauze. Ik trek het naar boven lopen erg slecht met mijn rug, ondanks dat ik een speciale rugzak heb gekocht. Ik heb ook echt niet meer meegenomen dan nodig. Yvo biedt aan om mijn rugzak verder te dragen naar boven, goed voor hem als extra training. Ik vind dat uiteraard helemaal prima. Een uur later komen we boven aan en rusten we even bij een mirador. Hier kun je het hele gebied prachtig zien en kun je ook de route zien die we nog moeten afleggen. We geloven niet dat het vanaf hier nog 4,5 uur lopen is.



We vervolgen onze route. Totdat we het volgende dorp tegenkomen is de route ‘Andean flat’ in ons voordeel. We komen langs een paar paarden en ezels die grond lijken te eten. Als we beter kijken zien we dat de grond nat is, waarschijnlijk is dit hun manier om vocht binnen te krijgen.

Na een uur lopen komen we in het volgende dorpje aan en kijken we of we ergens iets kunnen drinken en op een stoel kunnen zitten. We zien een hostel, maar niemand is thuis helaas. We lopen verder en beginnen met de afdaling naar Sangalle, ook wel ‘Oasis’ genoemd. We hebben dit dorp al in de verte zien liggen, het ligt helemaal in de vallei en staat vol met palmbomen. We zagen 4 lodges vanuit de verte, allen met een zwembad. Ik wil zo snel mogelijk heerlijk aan zo’n zwembad liggen en mijn boek uitlezen.

Onderweg komen we op een plek waar je dit als laatst zou verwachten een kraampje tegen. Een oude man verkoopt hier vanalles, van chocolade tot rum. Ook die grote passievruchten die we eerder aten en mandarijnen, dus die kopen we van hem. Na een korte eetbreak dalen we verder af.


Ook deze afdaling is weer lekker voor de knietjes, het is een pad met kleine steentjes en erg steil. We zien Sangalle al liggen en het ziet er echt mooi uit, dus we lopen naar onze beloning toe. Ook zien we nog een waterval. In het dorp aangekomen zoeken we onze lodge, de Oasis Paraiso Ecolodge, en checken in. We krijgen een mooi hutje met eigen badkamer en licht. Erg luxe vergeleken met gisteren.


We kleden ons om en gaan lunchen. Ook hier eten we weer wat de pot schaft, een groentesoepje en daarna alpacasteak met rijst en aardappelpuree. Goed te doen na zo’n hike. Yvo neemt er een klein biertje bij van 660ml. Daarna gaan we lekker bij het zwembad liggen. Als ik mijn boek net uit heb, gaat de zon onder. Om half 4. Dat is een beetje jammer aan zo’n Canyon. We gaan even douchen en een beetje uitrusten.


Het is hier om 18.00 altijd ineens pikkedonker. Als we ons hutje uitstappen om te gaan eten, horen we iets ritselen. Als ik mijn Iphone zaklamp aandoe zien we dat we twee gezellige buren hebben gekregen, ik schijn recht in het gezicht van een schaap. Het restaurant is ook slecht verlicht. Ik heb nog wat ‘Lonely Planet huiswerk’ te doen en moet met mn telefoon bijschijnen voor voldoene licht. Het eten zou tussen 18 en 19 geserveerd worden, maar we krijgen pas na 19.30 de soep. Daarna kip met rijst en pasta. Ze doen hier in de hikedorpen aan dubbele porties carbs. Die kunnen we wel gebruiken, want morgen staat een pittige klim van 3 uur uit de canyon terug naar Cananaconde op het programma.


We denken dat we nog een dessert krijgen omdat er een klein lepeltje bij ons bestek zit. Deze blijkt voor de thee te zijn. Ik heb nog een beetje lekkere trek dus bestel een bananenshake. Van banaan schijn je namelijk lekker te gaan slapen. Dat zou ik sowieso wel, maar toch. Als de bartender de shake maakt gaat het licht in het restaurant opeens bijna helemaal uit. Haha! Na de shake gaan we linea recta ons bedje in en slapen weer voor 21.00.

Dag 4

Wat was het koud vannacht! De wind leek dwars door de hut te waaien. We hebben met lange mouwen geslapen en ik had a la tante Es een sjaal om mn hoofd gedaan. Brrrr! En toen begonnen er rond 2 uur ’s nachts ook nog eens mensen te schreeuwen en op een fluit te spelen. Koekoek. Blij met mijn oordoppen!

We worden om 06.30 wakker van de wekker. Alle andere hikers zijn dan al vertrokken, iedereen had elkaar een beetje gek zitten maken dat ze echt om 05.30 zouden moeten vertrekken omdat het anders te heet zou worden. De hele klim omhoog van vandaag ligt namelijk vol in de zon. Wij trokken ons eigen plan en sliepen lekker uit. Ik had overigens nooit verwacht dat ik om 06.30 opstaan, ooit nog eens ‘uitslapen’ zou noemen.


Na een lauwe douche en ontbijt van pannenkoeken met banaan en jam checken we uit en beginnen we aan de klim. Yvo staat erop dat hij mijn tas draagt. Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Hij weet me uiteindelijk te overtuigen met het argument dat ik pas 10 maanden geleden geopereerd ben.


We hebben een lekker tempo en het lopen gaat uiteraard lekker zonder rugzak. Toch is het echt een straffe klim. We gaan vandaag bijna 1200 hoogtemeters maken. Dat is Alpe d’Huez oplopen en dan niet door middel van de haarspeldbochten, maar met kortere bochten omhoog, en dan nog een stukje verder.


Het is echt steil en mijn benen voelen na anderhalf uur als spaghetti. Je zou denken dat we een goede bodem hebben. Ik eet voor de zekerheid een muesli reep en later ook nog een quinoa reep. Klein hongerklopje, amateur!


Na een kwartier heeft mijn lichaam door dat er brandstof in de tank is gegooid en vind ik mijn tweede adem. Rustig lopen we verder naar boven. Er lijkt geen einde aan te komen, elke keer als we weer een bocht maken lijkt de berg hoger te worden. Het is wel heel erg mooi hier. We hebben mooi uitzicht over het hele gebied.


Na ruim 2,5 uur omhoog klimmen zien we een kruis. We zijn er bijna! Wat een zure klim was dit. Boven aangekomen moeten we nog bijna 2 kilometer over een Andean flat pad lopen richting het dorp maar dat voelt echt alsof het niets is. Ik hoef de komende weken niet meer te squatten, lungen, etc.


In Cabanaconde aangekomen gaan we lunchen op het dorpsplein. We bestellen eerst een normale lunchronde en daarna nog een ronde. We hebben echt honger als een paard. Daarna gaan we naar ons hotel van vannacht. Een heel tof complex met veel glas aan de rand van de Colca Canyon. Morgen tijdens het ontbijt hopelijk condors spotten.


Het hotel zit op 3700 meter maar daar hebben we inmiddels geen last meer van. We zijn de enige gasten, ze hebben op dit moment 4 kamers maar breiden uit naar 10, dat wordt momenteel gebouwd. Aan het einde van de middag zien we al een condor. Echt prachtige beesten. Groot ook, deze had een spanwijdte van zeker 2 meter.

Het is koud binnen dus de open haard wordt aangedaan. We zitten heerlijk met een biertje te genieten van de zonsondergang voor de open haard. Daarna kookt de chef een heerlijk diner voor ons. Om 20.30 zijn we kapot en gaan we lekker slapen in onze mooie kamer.


Voor degenen die zich afvragen hoe de zonnebrandgate is afgelopen: we hebben het precies gehaald zonder te verbranden met het kwart flesje factor 20 in combinatie met mijn factor 50 gezichtszonnebrand 🙂

Dag 5

We staan om 07.15 op voor het condor ontbijt. Als we de kamer uitlopen naar buiten vliegen er twee over onze hoofden. Echt bijzonder. Na het ontbijt lopen we een stukje naar rechts en zien we de condors nog een paar keer, een keer komen ze zelfs over op maar 10 meter afstand. Een heel mooie ervaring.



Het hotel heeft ook kleine biggetjes en uiteraard alpaca’s, waar ik natuurlijk weer mee op de foto ga. Daarna worden we opgehaald door een touristentransfer die ons met wat stops terugbrengt naar Arequipa. Het busje zit helemaal vol en we moeten achterin zitten. Het stel waar we naast zitten blijken ook Nederlanders te zijn. Ze zijn net klaar met de studie en zijn nu voor 6 maanden op reis. Ze zijn al in Argentinie en Chili geweest en gaan nog naar Cusco. We wisselen tips en ervaringen uit. Zo gaat de busreis lekker snel.


Onderweg stoppen we nog een aantal keer. De eerste stop is bij een thermaal bad. Dat is lekker voor de spiertjes. Opeens zien we dat de vulkaan vlakbij Cabanaconde is uitgebarsten. Echt bizar en bijzonder om te zien. De guide is er vrij rustig onder, maar Yvo is er niet echt gerust op. Die kijkt later ook op een vulkaanuitbarstingssite (ja, die bestaan blijkbaar) om de ins en outs te checken.

Na het baden rijden we naar Chivay voor een lunch, waarna we doorrijden naar het hoogst begaanbare punt van de regio, op 4900 meter. Voordat we hier arriveren moeten we echter nog een extra keer stoppen, want de jongen die voor ons zit is ziek geworden. Echt ellendig voor hem. Op het 4900 meter punt aangekomen voelen we ons weer een beetje duizelig. We maken wat foto’s van de stapels stenen die hier staan en de uitgebarsten vulkaan en gaan weer verder. Daarna stoppen we nog bij een groep alpaca’s maar ze zijn te ver weg om leuke foto’s te maken.


Na ruim vier uur rijden zijn we weer terug in Arequipa. Als we bij het hotel aankomen vraagt de receptioniste, die wij nog niet eerder hadden gezien, of ik Lenny ben en hoe onze hike door de Colca Canyon was. Ook staan onze grote tassen die we hadden achtergelaten al op de kamer. Echt superattent.

We eten ’s avonds bij Chicha, een restaurant van bekende tv chef Gaston Acurio. De Peruaanse Herman den Blijker, maar dan nog iets internationaal georiënteerder want hij is een belangrijke vertegenwoordiger van de Peruviaanse keuken. Ik had een keer een documentaire over hem gezien, ver voordat we besloten naar Peru te gaan en toen dacht ik: Wow, ik wil ooit in één van zijn restaurants eten. Ik was zijn naam vergeten en ook een snelle google actie leverde niets op, maar dankzij de Lonely Planet wist ik het weer.

Chicha zit in een mooi oud pand en is gezellig ingericht. We bestellen allebei een cocktail, die van Yvo heet ‘El Pirata’ en wordt geserveerd in een schatkist. Als je die open doet komt er (stikstof) rook uit. Hilarisch. Gaston heeft humor.



Yvo besluit dat dit de plek is om het gerecht te bestellen waar hij ontzettend benieuwd naar is en waar alle Peruanen dol op zijn: Cuy. Inderdaad, cavia. Hij wordt hier namelijk niet in zijn geheel opgediend, alleen de filet. Dat durft hij wel aan. Het gerecht is erg creatief, de cuy wordt als een soort peking eend flensjes geserveerd die van paarse mais zijn gemaakt, inclusief Peruviaanse hoisin. Ik heb een traditionele Arequipijnse salade. Minder spectaculair maar wel erg lekker.

Als hoofdgerecht bestelt Yvo wederom een traditioneel Peruviaans gerecht: Chicharon. Varkensspek met krokante aardappels. Ik bestel een Peruviaanse steak. Ook deze gerechten bevatten de nodige dosis humor. Yvo krijgt twee gigantische stukken vlees, terwijl dit traditioneel kleine stukjes spek zijn en mijn gerecht wordt in een gietijzeren pan met twee spiegeleieren geserveerd, alsof het een soort Tiroler gröstl is. Het is ontzettend lekker. We delen een dessert en hopen daarna dat we niet van de stoep rollen op weg naar het hotel want naast het eten smaakte de wijn ook erg goed. Dat komt uiteindelijk goed, het hotel is gelukkig maar twee blokken verderop.

Dag 6

We slapen uit en gaan daarna ontbijten op het dak van het hotel, weer met het mooie uitizicht over de Plaza de Armas en de vulkanen. Het is wel mistig vandaag ondanks dat het ook zonnig is. De vulkaan die gister is uitgebarsten, is nog steeds bezig en is ook vanaf hier te zien.


Na het ontbijt pakken we de tassen in en gaan we naar het Santa Catalina klooster, een enorm complex. Hier zaten en zitten nonnen. Het complex is erg mooi en grote delen zijn in mooie kleuren geschilderd, blauw en warm rood. Ook is een deel gebouwd met de witte stenen, waarmee veel panden in Arequipa gebouwd zijn tijdens de Spaanse overheersing. Het complex heeft verschillende straten, allen met een naam van een Zuid-Spaanse stad, zoals Sevilla en Granada.



Daarna gaan we lunchen bij Las Gringas, een hip tentje in een schattig hofje. Na een koffietje is het tijd voor onze massage. Dit keer hebben we een heel speciale massage geboekt, en nee, niet met happy ending. Deze massage wordt gegeven door blinde mensen. Een tip van de Nederlanders in de bus gister. We kozen voor de Inca massage en kregen allerlei smeersels als eucalyptus maar ook coca bladeren en hot stones op onze rug. Het was een bijzondere ervaring, het gaat allemaal net een beetje anders dan normaal. Ook hebben de masseuzes een spreekklok die om het kwartier zegt hoe laat het is, of als ze erop drukken. Geen gesjoemel dus met de tijd zoals we gewend zijn bij Qoqo massage in Rotterdam 😉


Na 75 minuten zijn we herboren en halen onze laundry op. We vangen op het dakterras van het hotel de laatste glimpen op van het Plaza de Armas, waar momenteel een Corpus Christi evenement gaande is. Het plein ligt ook vol met allerlei kunstwerken, gemaakt van gekleurde quinoa en zand.


Daarna slaan we nog wat dingen in voor in de bus en gaan we met de taxi richting busterminal. Op naar kustplaats Paracas, waar we als alles goed gaat morgenvroeg arriveren.