Cusco and around deel 1

Na een vlucht van nog geen uur komen we in Cusco aan. Wat is dit een mooie stad als je het vergelijkt met Lima. Cusco was de hoofdstad in de Inca periode, die liep van omstreeks 1200 tot 1500. Cusco ligt op 3400 meter hoogte, dus voordat je hier iets gaat ondernemen is het zaak eerst goed te acclimatiseren. Daar hadden wij 1,5 dag de tijd voor ingepland en dat bleek gelukkig voldoende.



Dag 1

We komen in de middag aan in Cusco. De hoogte is inderdaad best heftig, even met de beentjes omhoog dus met een coca thee. Geen zorgen, dit is legaal en het beste middel tegen hoogteziekte.

’s Avonds liepen we via het mooie Plaza de Armas (met regenboogvlaggen, en nee het is geen gaypride hier, dit zijn de vlaggen van Cusco en het Inca rijk) richting een restaurant dat Yvo had uitgezocht in de Lonely Planet: Uchu. Dit bleek een geweldige keuze te zijn, wat een heerlijk en bijzonder eten. Mijn voorgerecht bestond bijvoorbeeld onder meer uit quinoa gekookt in Merlot en bietensap. Zo ongelofelijk lekker! Naderhand keken we op Tripadvisor en bleek dit restaurant nummer 6 van de ruim 600 in Cusco te zijn. Wellicht kunnen we één de 5 nog betere de komende dagen nog proberen.


Dag 2

Vandaag hebben we Cusco verkend. We liepen door de kleine straatjes van gebouw tot gebouw. Yvo had de Lonely Planet, waar een standswandeling in staat, laten liggen in het restaurant (very handy indeed), maar onze eigen wandeling was ook erg leuk. ’s Middags hebben we in het hoogste deel van Cusco te paard de highlands en een aantal Inca overblijfselen, zoals de tempel van de maan, verkend. Daarna kwam Bruno ons briefen. Hij is de gids die ons op dag 3 de Sacred Valley zal laten zien, ons op dag 4 meeneemt op de Inca Trail en op dag 5 naar Machu Picchu. Bruno is de broer van Jorge, die samen met Jessie eigenaar is van het Nederlandse reisbureau ‘Machu Picchu Travel’ waarbij wij deze trips boekten. Bruno doet dit naast zijn baan. Normaal coordineert hij dit soort trips voor zijn broer die in Nederland woont, maar soms gaat hij ook mee als gids. Hij is jarenlang gids geweest op de Inca Trail, dus we boffen met een gids met zoveel ervaring.


’s Avonds eten we wederom geweldig bij restaurant Morena. Ook weer een LP aanrader. Dit restaurant blijkt op nummer 3 te staan op Tripadvisor, dus het gaat goed met ons voornemen om de betere restaurants van Cusco langs te gaan.



Dag 3

Bruno komt ons al vroeg ophalen voor onze Sacred Valley tour. Een tour langs allerlei plaatsjes in een vallei in de buurt van Cusco, op weg naar Machu Picchu. We reden na een stop bij een uitzichtpunt door naar Pisac, waar in de bergen meer dan 100 metershoge terrassen zijn aangelegd in de tijd van de negende Inca, Pachacutec. Inca betekent koning en er waren in totaal 13 Inca’s in Peru voordat de Spanjaarden het rijk veroverdend en vernielden op zoek naar zilver en goud. Inca Pachacutec legde in zijn tijd veel bouwwerken aan, zoals hier in Pisac de terrassen die voor de landbouw werden gebruikt. Naast de interessante verhalen van Bruno over het verleden, viel hier ook wat te lachen. Een oudere dame uit Argentinië die aan Bruno vroeg een foto te maken van haar en een vriendin, vroeg aan Bruno waar hij en wij vandaan kwamen. Toen hij zei dat wij Nederlanders zijn zei zij in het Spaans dat ze nog wel een keer naar Nederland wilde komen en in het red light district in Amsterdam wilde komen werken. Hilarisch!

Daarna reden we naar de markt van Pisac. Pisac blijkt naast dat het een toeristisch dorpje is, mensen vanuit de hele wereld aan te trekken die hier langer blijven. Er lopen hier heel wat kleurrijke vogels rond. Een heerlijk hippiedorp. Hoewel ik me had voorgenomen niet teveel te kopen, liep ik op de markt tegen een prachtige sjaal van baby alpaca wol aan. Dit is de wol van de eerste keer dat de alpaca wordt geschoren en dat is gemiddeld na 3 jaar. Alpaca’s worden sowieso over het algemeen iedere 3 jaar geschoren.

We vervolgenden de toch naar Urumbamba, onze lunch spot. We reden door het stadje Lamay, hier kun je cavia eten. Dat is hier heel normaal, ze bbq’en hem in zn geheel en bieden hem aan op een stok. Onderweg ook veel plekken gezien waar je chi cha kunt kopen, bier dat men maakt van mais of quinoa dmv fermentatie. In Urumbamba gelunched en in de file gestaan. Ongeveer in elk dorp was een prosessie of festiviteit gaande, want het was natuurlijk Pinksteren. We moesten dus veel omrijden en konden af en toe een glimp van de festiviteiten opvangen.

Onze laatste stop was Ollantaytambo, waar we ook overnachten. Hier is weer een erg mooi terrassencomplex met zware stenen die helemaal naar boven zijn getild. Net als bij de piramides in Egypte is het nog altijd de vraag hoe de mensen de stenen precies boven kregen. Ons hotel blijkt buiten het centrum te zitten en twee agenten brengen ons erheen. Zij willen uiteraard een fooitje, zo gaat dat hier. Er was hier ook een Pinksterfestival gaande en jong en oud was ladderzat van het Cuzqueña bier. Dat is het enige wat ze hier drinken leek het wel. Wij ook tijdens het eten, alleen hielden wij het er bij eentje en gingen erna vroeg slapen, want morgen zou om 05.15 de wekker gaan voor ons Inca trail avontuur.

Dag 4
Na een ochtendhike van een kwartier kwamen wij bij de trein aan. We gingen op weg naar KM 104, waar de trein stopte voor de Inca Trail hikers. Daar is blijkbaar een speciale vergunning voor nodig, voor die stop want die kregen we van Bruno en moesten we aan de conducteur afgeven. Bruno had al een trein eerder genomen om alvast wat dingen te regelen.

Bij KM 104 aangekomen liepen we de Inca Trail op via een checkpoint, waar onze vergunningen en paspoort gecontrolleerd werden. Het eerste deel van deze tocht is het zwaarst, steil omhoog via allerlei trappen. Wat leuk en bijzonder is hier, is dat je tijdens deze tocht langzaam van de highlands in een regenwoud komt. Machu Picchu ligt dan ook in een soort overgangsgebied. Hoe verder we liepen, hoe meer het regenwoud werd.

Bruno vertelde ons dat we ieder uur zouden stoppen om te eten en te drinken en dat we na 3 uur bij onze lunchstop zouden arriveren. We haalden ondanks onze bepakking heel wat groepen in met ons tempo, we zijn tenslotte op trainingskamp. Dat is uiteraard een grapje, maar wat voor ons een comfortabel tempo is, is blijkbaar voor de gemiddelde mens die deze hiketocht doet een beetje rapido. We kwamen als eerste van de groepen boven bij Wiñay Wayna, een terrassenbouwwerk dat wij al hadden zien liggen.

We passeren een trekkers lodge. Hier staan de tentjes voor de 4 daagse Inca trail lopers al klaar en de kok is bezig met het eten. Zo ontzettend jammer dat wij te laat waren met boeken. Dit moet ruim driekwart jaar van tevoren. Je gaat dan met je eigen spullen in een rugzak op pad en de ‘porters’ dragen de tenten en kookspullen.

Even verderop is het checkpoint waar onze vergunning weer wordt gecontroleerd. We krijgen hier ook een stempel in ons paspoort. We gaan hier even zitten voor onze lunch met oa een giant passievrucht.

We vervolgen onze route richting Inti Punku, ook wel ‘Sun gate’ genoemd. Dit is de poort waardoor je de Machu Picchu kunt zien liggen. De trail gaat nu echt door een regenwoud, het is koud en vochtig dus ik doe maar weer een truitje met lange mouwen aan. Het laatste stuk is pittig met een hele steile trap, die Yvo opsprint. Bruno had het erover dat er altijd wel een ‘crazy boy’ in elke groep zit. Dat klopt.

Aangekomen bij Inti Punku is het dan eindelijk zover: We zien Machu Picchu. Niet normaal! Wat een bijzondere plek heeft Inca Patchacutec uitgekozen om deze nederzetting te bouwen. We maken wat foto’s en rusten even uit, want het was toch best een pittig tochtje. Daarna lopen we naar beneden en gaan we met de bus naar Aguas Calientes, het stadje aan de voet van de berg waarop Machu Picchu ligt. Hier overnachten we want we mogen morgen pas naar de bouwwerken gaan kijken.

In Aguas Calientes zijn ook warme thermale baden, waaraan het stadje haar naam te danken heeft. Daar gaan we uiteraard even heen met onze stramme lijven. Het is helemaal bovenin het stadje dus het is nog even klimmen. Bij de baden aangekomen zien we een hoop mensen in een beetje viezig water. We besluiten toch maar te gaan en dat was een goede keuze, want het is erg lekker warm en van dichtbij lijkt het minder vies. Goed voor de spieren dus. Carlos heeft een bar in het complex en voorziet de badderende mensen van een drankjes. Ons biertje en piña colada smaken zeer goed. Na het badritueel nemen we een massage. We kiezen voor de ‘Inca deep tissue’ massage en worden een soort van gemarteld door de masseuzes, blijkbaar was het nodig. Daarna eten we in een restaurant dat Bruno had aangeraden (het is hier namelijk 1 grote tourist trap) en gaan we weer rond 21 uur slapen. Morgen om 05.30 de wekker om Machu Picchu beter te gaan bekijken!

Dag 5

We ontmoeten Bruno om 06.30 in de rij voor de bus naar Machu Picchu. Dat ging op zich best snel en de bus bracht ons in 25 minuten naar boven.

Bruno startte de tour weer met een verhaal over de 3 laatste Inca’s. De 3 voor laatste Inca liet de 2 laatste Inca’s, zijn twee zonen, ieder een eigen gebied besturen. De ene broer bestuurde het gebied dat in Equador ligt en de andere broer bestuurde het gebied rondom Cusco. De ene broer was echter ontzettend ambitieus en wilde het gebied van de andere broer veroveren. De Spanjaarden, die net Peru hadden ‘ontdekt’, boden hierbij hun hulp aan en de ambitieuze broer ging met hen in zee. Hiervoor moest hij wel zijn broer doden. Dat deed hij en hij veroverde het gebied, maar de Spanjaarden vermoordden daarna de overlevende broer en daarmee de laatste Inca. Zo begon de Spaanse overheersing. Er is nog een allerlaatste Inca geweest die een opstand tegen de Spanjaarden in Cusco leidde, maar over hem is weinig bekend. Tot zover de Inca’s, nu weer over naar Machu Picchu.
Men heeft het idee dat er 500 mensen woonden in de Machu Picchu nederzetting. Het bestaat overigens uit twee delen, een agricultureel deel (de terrassen in het hoge deel van het complex) en een leefgedeelte met huizen en tempels.


Maar waarom is Machu Picchu ooit verlaten? Hierover bestaan drie theoriën: 1) Er was een epidemie waardoor mensen vluchtten, 2) Men vreesde de Spanjaarden die dichtbij kwamen en vertrok, en 3) Er was niet genoeg water om van te leven tijdens het droge seizoen.


De reden dat Machu Picchu in deze staat te aanschouwen is, is het feit dat de Spanjaarden deze nederzetting nooit hebben gevonden. Vanaf het dal is het ook niet te zien. Machu Picchu is bij toeval gevonden door een Amerikaanse professor van Yale die op zoek was naar de revolutionaire route die Simon Bolivar (degene die een belangrijke rol speelde bij de bevrijding van oa Peru en Bolivia van de Spanjaarden) heeft afgelegd. Hij is daarna teruggekomen met archeologen en fotografen om alles vast te leggen. Hij nam zijn vondsten mee naar de US omdat hij van mening was dat men in Peru niet de juiste middelen had om de vondsten te conserveren. In zijn rapport vermeldde hij dat er alleen aardewerk etc. zou zijn gevonden, dus geen zilver en goud. Toen echter jaren later een Peruaanse professor Yale bezocht en toegang vroeg tot de vondsten, zag hij dat er wel degelijk zilver en goud bij de vondsten zat. Peru eistte daarop de vondsten terug, maar deze werden lang niet allemaal teruggezonden. De potten en pannen die terugkwamen zijn nu in een museum in Cusco te zien, de rest ligt nog opgeslagen in Yale.


We bezoeken nog een aantal heilige stenen en bouwwerken en daarna is het tijd voor een koffietje. Daarna zijn we ready voor een kleine hike richting een Inca brug. De hike gaat over een smal pad langs steile afgronden en we moeten ons in- en uitschrijven bij een checkpoint, zodat ze kunnen controleren of iedereen wel terugkomt. De brug is ingenieus gebouwd tegen een steile bergwand. Daarna lopen we terug en na een kleine chillsessie in het gras met uitzicht op Machu Picchu pakken we de bus terug naar het dorp.



In de bus eten we een gepofte quinoareep met sesam en een heel klein beetje honing om het geheel bij elkaar te houden. Het lijkt Yvo een goed idee om deze repen te gaan importeren en verkopen aan bekende ‘fitgirls’ in Nederland, zoals ‘Farah Laurens’ en ‘Sytske Kroes’. Ik denk dat Farah en Sytske hier zeker interesse in zouden hebben 😉


We lunchen in een klein restaurantje en bestellen Mexicaans want dat ziet er lekker uit. Daarna lopen we via de markt richting het station, waar de trein richting Ollantaytambo vertrekt. Daarna is het nog 1,5 uur terugrijden naar Cusco. We staan netjes in de rij te wachten als we van achter belaagd worden door een groep Fransen die denken dat ze voor mogen. Het deed me terugdenken aan onze reis door Argentinië, waar een vrouw schaamteloos bij een informatiepunt in het Frans iets vraagt aan een dame die blij is dat ze een paar woorden Engels heeft leren spreken waarmee ze de toeristen wegwijs kan maken in het park bij de Iguazu watervallen. Zucht.

Na een treinreis van 1,5 uur kwamen we weer in Ollamtaytambo, waar Bruno’s auto staat. We nemen met z’n drieën een mototaxi naar Bruno’s auto, een soort tuktuk. Hilarisch natuurlijk. Daarna chauffeurt Bruno ons in 1,5 uur naar Cusco. Wat waren dit 3 geweldige dagen! We zullen hem missen.