De Eyserbosweg En de in de berm gesmeten fiets.

Dit verhaal gaat over een overwinning. Over het feit dat je nooit iets op moet geven. En dat je meer kunt dan je denkt.

In de zomer van 2010 studeerde ik af en kocht ik een racefiets. Een bijzonder goede beslissing, want naast dat er letterlijk een wereld voor mij open ging in en om Rotterdam, kwam het ook mijn gezondheid ten goede. Hoe verder ik trapte, hoe meer studentenkilo’s eraf vlogen. Waar ik mijn studententijd veelal brak in bed doorbracht, op die troosteloze universiteit of in een bunker aan de Willem Ruyslaan (excuzes moi mijne damesch, ik bedoel uiteraard onze mooie soos Mimoos en Bikini), leerde ik nu te genieten van de natuur.

Na een half jaar geoefend te hebben in de vlakke randstad, vond Yvo, die al jaren fietste en zelfs ‘La Marmotte’ in Frankrijk al op zijn palmares had staan, het tijd om eens een weekendje in Limburg te gaan fietsen. Hij koos een route uit die in het begin prima te doen was, maar aan het einde kwamen er een aantal pittige klimmetjes in voor: De Kruisberg, Eyserbosweg en Keutenberg. In Nederland hebben wij geen bergen, maar wel heuvels en in Limburg kunnen die nog venijnig steil zijn. Naast een goede conditie en doorzettingsvermogen vergt dit ook enige techniek. Dit laatste was totaal nieuw voor mij.

Op de Kruisberg kwam ik vloekend boven. Dit was volgens mijn vriend nog maar het begin. Hij beschreef hoe ik later, als we aan de voet van de Eyserbosweg aan zouden komen, terug zou moeten schakelen, rustig aan de klim zou moeten beginnen en dat het pas echt zou beginnen wanneer ik zou denken dat ik er bijna zou zijn. Ik was er redelijk zenuwachtig door geworden. Toen we bij de klim aankwamen deed ik precies wat Yvo zei en keek omhoog, naar de toch wel lange weg die ik nog te gaan had. Aan het voor mij zichtbare einde van de klim lag een bos. Het Eyserbos. Daar zou de klim dus pas echt beginnen.

Halverwege de zichtbare weg had ik het helemaal geschoten. Die arme Yvo die achter mij was blijven fietsen bleef niet gespaard. Op een gegeven moment was ik het zat en stapte af. Dat bleek ook nog best een uitdaging, met die klikpedalen op een steil stuk. Ik gooide mijn fiets in de berm en vroeg schreeuwend aan mijn vriend waarom hij in godsnaam dacht dat ik dit leuk zou vinden. Ik weet niet meer hoe ik uiteindelijk boven ben gekomen want sommige stukken van de Eyserbosweg zijn makkelijker te fietsen dan te lopen, maar het was een beetje van beiden en ik was vreselijk teleurgesteld. Ik weet niet waarom, maar we hebben diezelfde middag ook nog een poging gedaan om de Keutenberg te beklimmen. Die is korter maar een heel stuk steiler. Dat ging uiteraard niet beter. Helemaal kapot kwam ik bij ons hotel aan.

’s Nachts droomde ik over de Eyserbosweg, meter voor meter. Dat verdomde bos in terwijl je al helemaal kapot bent van de aanloop. Daarna gelijk door naar de Keutenberg. Wat voor soort mensen kon hier opfietsen? Als je die berg opdraait krijg je gelijk een stuk met stijgingspercentage 22%. Alsof je een muur opfietst. Ondoenlijk.

De volgende ochtend besloten we weer te gaan fietsen. Yvo had het over revanche. Ik had een droom. We fietsten direct naar de Eyserbosweg en ik schakelde helemaal terug. Controleerde mijn ademhaling en fietste rustig naar boven. Het bos in. Op de pedalen dansen. Wat een heerlijke rotheuvel is dit. En bij aankomst een beloning met panoramisch uitzicht over het prachtige Limburgse land. We besloten via de Fromberg door te fietsen naar de Keutenberg. Nu ik in de ‘winning mood’ was durfde ik het aan. Ik zette me aan de voet van de klim schrap en stampte naar boven. Dit had niets met fietsen te maken, eerder met acrobatiek. Als een heus Adriaantje trapte ik verder en arriveerde uiteindelijk op de top. Dit was wel een high five waard.

Er volgden nog vele weekendjes Limburg en deze twee klimmen werden steevast in de route opgenomen. Op Strava kon ik zien dat ik ze steeds sneller op reed. Inmiddels zijn het mijn twee favoriete stukjes Limburg.

Dit weekend was ik weer in Limburg om te fietsen en uiteraard heb ik ook nu de Eyserbosweg en Keutenberg beklommen. Mijn eerste fietstocht van 2017, dus gelijk een lekker pittig parcours. Ik was al blij dat ik de heuvels op kwam. Toch had ik op de Eyserbosweg een derde tijd en op de Keutenberg wederom een persoonlijk record. Mijn weekend is geslaagd.