Veel te hard van start De Rotterdam Marathon in acht etappes #1

In augustus onderging ik een hernia operatie. Voor mijn herstel moet ik veel wandelen. Inmiddels weet ik van gekkigheid niet meer waar ik heen moet lopen. Toen ik vanochtend een nieuwe route aan het bedenken was bleek het bloed alweer te kruipen waar het niet gaan kan… Het idee: nog een keer de marathon lopen – in acht etappes wel te verstaan. En alles nog een keer beleven.

Nog een marathon!

Ik ging vandaag dus voortvarend van start op de Coolsingel, zonder zenuwen dit keer, maar met felle zon en 32 graden. De eerste twee kilometers gingen lekker, de brug over en de Laan op zuid op. En toen zag ik ze weer lopen, die pacers met 4.30 op de vlaggetjes. Mijn streeftijd, aanhaken dus dacht ik! Deze heren namen het ‘onder’ de 4.30 lopen alleen iets te ruim, want we liepen een tempo van 6.05 per km in plaats van de 6.28 die je moet lopen voor een tijd van 4.30. Voorzichtig vroeg ik een van de pacers waarom we zo snel liepen. Hij zei dat we prima op tempo liepen en mijn horloge een verkeerd tempo aangaf.

Een verdere discussie leek zinloos, want mijn horloge is altijd uiterst accuraat. Ik besloot bij de groep te blijven. Achteraf is dit een grote fout geweest maar goed, dat merkte ik na 14 kilometer pas. Daarover meer als ik op dat punt ben aangekomen met deze wandeltocht. Ik nader de Kuip en hier is tevens de eerste drinkpost. Ik zie een vrij corpulente vrouw wandelen met een startnummer van de 10km. Arme vrouw dacht ik nog, die zit helemaal verkeerd. Heeft iemand het haar al verteld? Moet ik het vertellen? Nee, ik besluit dat ik me moet focussen op mijn eigen loop. Ik heb wel medelijden met haar, maar terugkijkend op die eveneens zonnige zondag in april had ik dat beter voor mezelf kunnen bewaren…

Ik kom aan bij de tramhalte van de Kuip, tevens het 5 km punt van de Marathon en neem de tram naar huis. Morgen part 2, van de Kuip naar Lombardijen.