De Rotterdam Marathon: Mijn belevenissen van vorig jaar Nog één keer dan...

Er is een gezonde spanning voelbaar in de binnenstad. Rotterdam ademt de marathon. Ik vind het ieder jaar weer bijzonder.

De zaterdag voor de marathon is een dag dat veel lopers met hun ziel onder hun arm lopen. Of beter: liggen. Want je moet je vooral niet te druk maken. Daarom ter vermaak hieronder nog één keer mijn belevenissen van vorig jaar.

Zelf loop ik morgen niet de magische afstand. Ik schreef mij in oktober in voor de 1/4 Marathon en gaf als streeftijd een tijd onder de 50 minuten op (voor de 10 kilometer). Ik weet niet wat ik toen dacht. Ik ben namelijk momenteel vooral blij dat ik überhaupt 10 kilometer kan rennen, zeven maanden na mijn rugoperatie. Ik heb ook niet zo veel getraind, omdat ik de laatste tijd veel aan mijn rugspieren heb moeten werken. Wat mijn tijd dus wordt morgen is een grote verrassing, maar ik ben bang dat ik mezelf een kwartiertje langer moet gunnen dan die 50 minuten.

Iedereen die morgen meeloopt: Heel veel succes! Vergeet niet te genieten. En nog belangrijker: Vergeet niet goed te drinken. Bij iedere post twee bekertjes. Doen hoor!


De Rotterdam Marathon in 8 etappes

Voor mijn herstel moet ik veel wandelen. Inmiddels weet ik van gekkigheid niet meer waar ik heen moet lopen. Toen ik vanochtend een nieuwe route aan het bedenken was bleek het bloed alweer te kruipen waar het niet gaan kan… Het idee: nog een keer de marathon lopen – in 8 etappes wel te verstaan. En alles nog een keer beleven.

Ik ging vandaag dus voortvarend van start op de Coolsingel, zonder zenuwen dit keer, maar met felle zon en 32 graden. De eerste twee kilometers gingen lekker, de brug over en de Laan op zuid op. En toen zag ik ze weer lopen, die pacers met 4.30 op de vlaggetjes. Mijn streeftijd, aanhaken dus dacht ik! Deze heren namen het ‘onder’ de 4.30 lopen alleen iets te ruim, want we liepen een tempo van 6.05 per km in plaats van de 6.28 die je moet lopen voor een tijd van 4.30. Voorzichtig vroeg ik een van de pacers waarom we zo snel liepen. Hij zei dat we prima op tempo liepen en mijn horloge een verkeerd tempo aangaf. Een verdere discussie leek zinloos, want mijn horloge is altijd uiterst accuraat. Ik besloot bij de groep te blijven. Achteraf is dit een grote fout geweest maar goed, dat merkte ik na 14 kilometer pas. Daarover meer als ik op dat punt ben aangekomen met deze wandeltocht. Ik nader de Kuip en hier is tevens de eerste drinkpost. Ik zie een vrij corpulente vrouw wandelen met een startnummer van de 10km. Arme vrouw dacht ik nog, die zit helemaal verkeerd. Heeft iemand het haar al verteld? Moet ik het vertellen? Nee, ik besluit dat ik me moet focussen op mijn eigen loop. Ik heb wel medelijden met haar, maar terugkijkend op die eveneens zonnige zondag in april had ik dat beter voor mezelf kunnen bewaren…

Ik kom aan bij de tramhalte van de Kuip, tevens het 5 km punt van de Marathon en neem de tram naar huis. Morgen part 2, van de Kuip naar Lombardijen.

 

Etappe 2: De Kuip – Lombardijen

In de tram denk ik na of ik me van dit gedeelte van het parcours nog iets kan herinneren. Aan de waterpost heb ik in ieder geval warme herinneringen, hier dronk ik voor het eerst in lange tijd weer rennend. Drinken tijdens een wedstrijd heb ik afgezworen na mijn eerste 10km wedstrijd, al die mensen die over elkaar heen buitelen voor een bekertje vocht wat je vervolgens over je outfit gooit in plaats van in je mond, geef mijn portie maar aan fikkie. Tijdens een marathon ontkom je er echter niet aan om goed te drinken. Zeker omdat het best warm was op 10 april. Daarom had ik mij voorgenomen om netjes bij iedere post te drinken. En dat ging best aardig, dankzij de sponsjes die op de bekertjes zitten. Deze inmiddels gepatenteerde sponsjes zijn het product van een afstudeerproject van een student van de TU Delft die zelf ook gek werd van klotsend water bij hardloopwedstrijden. Hij heeft deze sponsjes destijds speciaal voor de Rotterdam Marathon ontworpen. Inmiddels zijn de sponsjes ook over de grens van Rotterdam een groot succes. Wat een held!

De tram nadert de voetbaltempel. Ik stap uit en vervolg mijn marathon. Al snel passeer ik de marathonweg. Grappig, want het parcours van deze marathon gaat niet over die weg. Links voor me zie ik mijn oude hardloopjuf Ilona lopen. Ze is bezig met een inhaalrace want is helemaal achterin gestart. Ik probeer even met haar mee te lopen en we kletsen wat. Al snel houd ik Ilona niet meer bij en wens haar een voorspoedige loop. Ik blijf stug de pacers volgen, we lopen inmiddels 6.10, nog steeds veel te hard.

We slaan rechtsaf de Adriaan Volkerweg op, IJsselmonde it is. Ik herken deze weg als het minst fraaie deel van de Bruggenloop. Je komt de Brienenoordbrug af en denkt dat je er bent, maar nee, er staat eerst nog een 3 km lange route touristique door deze deelgemeente op het menu. Dat mocht ik nu willen, nog maar 3 km. Ik mag er nog ruim 35.

Ik had verwacht dat over Zuid lopen saai zou worden, maar de buurtbewoners zijn massaal uitgelopen om ons aan te moedigen. Sommigen zelfs met koelboxen en klapstoelen en al. Wat is het hier gezellig! Wanneer ik door de spoortunnel bij station Lombardijen ben gelopen zie ik dat ik gelijk in een heel ander stadsdeel terecht ben gekomen. Ik ben blij dat de zon schijnt, want de Oostblok-achtige groene en gele flats die hier langs de weg staan werken niet bepaald sfeerverhogend. Op de Pascalweg, het 10km punt van de marathon, stap ik in tram 20 naar huis.

Morgen etappe 3, van Lombardijen naar Slinge.

 

Etappe 3: Lombardijen – Slinge

Voor de etappe van vandaag neem ik eerst de metro richting maashaven en daarna tram 2 richting Keijzerswaard. Deze tram rijdt door een deel van Rotterdam waar ik normaal niet (durf te) kom(en). Ik zie wat obscure bel- en buurtwinkels. In de Putsebocht, waar de tram even stil staat, zie ik Cafe Latino. Ik vraag me af of hier in het weekend goede dansers komen of dat de Pablo Escobars van de huidige tijd zich hier verzamelen. Bij de aanblik krijg ik in ieder geval zin in de volgende aflevering van Narcos die ik na deze wandeling ga kijken.

Ik stap uit op de Pascalweg en vervolg mijn marathon richting het Havenspoorpad. Volgens de meneer in de Run2Day filmpjes (die zij voorafgaand aan de marathon op Facebook postten) zou dit een oersaai en zwaar stuk worden. Nu was ik inmiddels een echte polderloper geworden aangezien ik tijdens mijn 20km plus trainingen vaak een rondje richting mijn ouders in Berkel liep, dus kom maar op met dat pad van 3 km! Het Havenspoorpad is een mooi natuurpad dus ik kom een aantal hardlopers en fietsers tegen. Ik loop langs een brug met een toepasselijke tekst, zie foto. Ook loop ik langs een stel schoffelaars. Ze groeten mij en ik groet terug. Een van de mannen maakt een raar geluid. Ik vraag hem of het zijn bedoeling was dat hij zou klinken als een zieke kalkoen. Hilariteit alom. De beste man zou de rest van vandaag zomaar eens het mikpunt van andere grappigheden kunnen zijn.

Als we het Havenspoorpad afdraaien richting Slinge merk ik iets waar ik niet vrolijk van word. Ik voel de oude hardloopblessure aan mijn rechter heup langzaam opkomen. Het zal toch niet waar zijn… Ik moet vanaf hier nog ruim 28 km. Ik besluit dus dat dit niet waar kan zijn en blijf de pacers volgen. Wat volgt is een ontkenningsfase die een paar kilometers duurt.

We naderen metrostation Slinge en ineens zie ik mijn ex-schoonouders staan. Even verderop staat een groep jongens met een spandoek met daarop zijn naam. Ze beginnen ook net nadat ik hen gepasseerd ben enthousiast te roepen. Denk je alles gehad te hebben… Zit je ex boyfriend je letterlijk op de hielen! Ik draai me om en kijk of ik hem kan zien. Dat is niet het geval. Ik besluit ook nu weer dat ik me op m’n eigen race moet concentreren. Hoe hilarisch ik het ook zou vinden om hier met Vinnyboy te high-fiven.

Bij metrostation Slinge slaan we rechtsaf en maken we een ‘slingertje’. Hier is het 15 km punt en gaan we op de foto. Zoals jullie kunnen zien loop ik hier nog netjes tussen de pacers, check de zonnebril tussen de tweede en derde vlag. Ik kon zelfs nog lachen. Ik wandel naar het metrostation en ga weer terug naar huis, uitrusten en Narcos kijken.

Morgen etappe 4 met daarin een rondje Slinge.

 

Etappe 4: Slinge – Slinge

Ik stap de metro uit bij Slinge en loop terug naar het 15 km punt. Dat dit een winkelstraat is, is mij op 10 april niet opgevallen. Als echte zoetekauw kan ik het niet laten een stukje baklava te kopen bij een Turkse supermarkt. Ik bedenk dat dit voedsel prima het ouderwetse ‘sportgelletje’ zou kunnen vervangen. Naast dat het mierzoet is zitten er namelijk ook pistache nootjes in verwerkt, welke alvast wat eiwitten verstrekken. Toch zie ik mezelf dit baksel van bladerdeeg niet meenemen in m’n flipbelt. Ook plakken m’n handen nu enorm. Ik zou willen dat er een sponspost in de buurt was.

Wat sponzen betreft: Ik had nooit verwacht dat ik deze zou gaan waarderen. Meestal liet ik ze links (of rechts) liggen tijdens loopwedstrijden. Zo’n ding uitknijpen op je hoofd, mij niet gezien. Tijdens zo’n marathon word je echter toch wel een beetje smerig. Plakhandjes van alle gelletjes en stof op je armen. Ik ben dus lekker gaan sponzen na een kilometer of 25.

Tijdens de marathon is het best een hysterische bende rondom metrostation Slinge. Veel publiek, bands, het fotopunt, een omroeper en de drankpost. Nogal veel om te verwerken op het moment dat je er rent. Lachen voor de foto en naar het publiek, drinken en in mijn geval nog steeds de pacers volgen. Ik vergeet bijna te genieten.

We verlaten de heksenketel en draaien rechtsaf op weg naar ons rondje rondom de Ahoy. Ik voel de wind en kom nu de omgeving rustiger is geworden tot het besef dat ik eigenlijk hartstikke veel pijn heb. We lopen ook nog steeds 6.15. Ik besluit de pacers te laten gaan en 6.30 te gaan lopen. Toedeledokie. Als ik dit tempo vol kan houden moet finishen onder de 4.30 lukken.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit op dit gedeelte van het parcours ben geweest. Ik heb nog nooit zoveel voetbalclubs naast elkaar gezien. Ik check op google maps en de parcourskaart of ik wel goed zit, wat het geval blijkt te zijn. Ik was op dit punt blijkbaar erg druk met het voeren van m’n innerlijke strijd. Verdorie, ik had nooit met die pacers mee moeten lopen! Dat deed ik immers nooit, ik vertrouwde altijd op mijn horloge en dat had ik vandaag ook moeten doen.

Na de bocht zie ik Ahoy op links. Op dit punt staan weinig mensen en ik ben blij met mijn muziek. Ik loop al mijn wedstrijden met muziek op en heb voor vandaag een playlist gemaakt met nummers waarvan ik energie denk te krijgen. Ik hoor ‘gaan met die banaan’ van Jebroer en DJ Ruthless en denk: zo is het! Ik heb al even niet meer op mijn horloge gekeken en zie dat ik 6.44 loop. Even een tandje erbij.

In de buurt van metrostation Slinge is het weer lekker druk. Ik zie mijn nicht Sandra die iets opbeurends roept, ome Wil en nicht Annemieke die mij een banaantje geeft. Gaan met die banaan! Patrick en tante Truus staan er vast ook, maar helaas heb ik die gemist. Desalniettemin merk ik hoe leuk het is als bekenden je aanmoedigen. Ik krijg er echt een boost van! Ook vandaag weer, of is dat de baklava die nog door werkt? Ik bereik het 20 km punt en loop terug naar de metro.

Morgen etappe 5: Slinge – Laan op zuid

 

Etappe 5: Slinge – Laan op zuid

Vandaag pak ik weer de metro naar Slinge, loop naar het 20km punt en vervolg mijn route. Ik zie een groepje mensen in rode shirts. Een man uit dit groepje beklaagt zich over de snelle pacers. Ik klaag even heerlijk met hem mee. Dit groepje is slimmer geweest dan ik en zijn al voor de Kuip gestopt met het volgen van de pacers. Ze lopen nu zelf op een schema van 4.30. Mooi denk ik, hier blijf ik bij.

We naderen het 21.1 km punt. We zijn op de helft! Bij de drankpost stapt iemand op mijn hiel en mijn schoen gaat daardoor half uit. Jeetje, heb ik weer. Ik moet de rode shirts laten gaan en wandel met mijn schoen in mijn hand naar het einde van de drankpost. Het is namelijk niet zo dat je met een halve marathon in de benen zomaar even je schoen weer aankrijgt. Ik zie mensen op klapstoelen zitten en vraag of ik even mag. Terwijl ik daar zo lekker in het zonnetje zit besluit ik dat het wel best is. Geen gehaast meer vandaag. Geen marathon onder de 4.30, jammer dan. Ik doe ook even mijn andere schoen uit en zie dat mijn voeten er nog aardig uitzien. Ook kijk ik hier even naar de tijd, op mijn horloge staat 2.17 maar op de klok zie ik dat er al 2 uur en 47 minuten verstreken zijn sinds de start. Dat betekent dat Yvo nu wel ergens binnen zou moeten zijn, hij is immers in de eerste startgolf en een half uur voor de mijne gestart. Bizar, ik ben pas op de helft.

Een splitsecond komt bij mij de gedachte op om lekker terug te lopen naar de metro. Dat is inderdaad een optie, ik heb pijn en ga mijn streeftijd niet halen, waardoor ik mij toch wel een beetje een faler voel. Aan de andere kant heb ik hier snoeihard voor getraind en nog belangrijker, er staan nog veel mensen voor mij langs de kant. Ik moet de afstand dus aan kunnen en als ik het wat rustiger aan doe en iedere drankpost even rust pak en geniet van de zon en elke meter die ik maak, dan moet het goedkomen. Lekker interessant wat m’n tijd dan wordt. Het is sowieso al een hele prestatie dat ik dit vandaag doe! Een paar jaar geleden was ik vreselijk a-sportief, woog ik bijna 100 kg en vandaag loop ik na een meerjarenplan met het opbouwen van de afstanden een marathon! Ik bedank de mensen van de klapstoel en ren verder. Ik besluit niet meer naar mijn horloge te kijken vandaag en gewoon lekker te gaan lopen en genieten.

Voor het eerst vandaag loop ik echt lekker. Ik loop langs het Maashavengebied en zie in de verte de Maassilo. Hier heb ik vroeger heel wat mooie feestjes meegepakt. Veel met favo DJ en mede Rotterdammert Benny Rodrigues, maar ook een briljante oud en nieuw met Sven Vath. Zonde ook dat ze op deze locatie geen Awakenings feestjes meer geven! Die waren altijd top.

Wat een lekker zonnetje zeg. En wat een lieve mensen langs de kant. Ik doe iets wat ik nog nooit gedaan heb tijdens een wedstrijd: ik berg m’n earphones op. Die mensen roepen namelijk vanalles en ik versta maar de helft. Van deze geluiden krijg ik ook energie, misschien nog wel meer dan van mijn muziek.

We draaien linksaf de Laan op zuid op. In de verte zie ik het 25 km punt al. Hier ga ik even lekker rekken en strekken. Ook drink ik 2 bekertjes water en pak een spons, zodat ik de tocht fris en fruitig voort kan zetten.

Vandaag voel ik me wederom onoverwinnelijk maar zwaai toch maar af richting de tramhalte. Naar huis lopen zou nog net even teveel van het goede zijn.

Morgen etappe 6: Laan op zuid – Boezemweg

 

Etappe 6: Laan op zuid – Boezemstraat

De tram brengt mij bij het startpunt van deze etappe op de Laan op zuid. Ik bedenk me dat het openbaar vervoer prima geregeld is in Rotterdam. Tot nu toe ben ik met gemak van en naar mijn start- en eindpunten gereisd.

Ik vervolg mijn tocht en herinner me dat het rekken en strekken bij de drinkpost mij goed deed op 10 april. Vanaf nu wordt het echt leuk ook, want er staan zoveel bekenden in de stad! Om te beginnen met Sanne en Sjoerd. Zij staan met de kids voor de Maastoren. Ik roep naar hen dat ik dit nooooit meer doe, zo’n marathon.

Ik loop de Erasmusbrug over en bedenk hoe makkelijk mij dit afgaat. Ik heb verhalen gehoord en gelezen van mensen dat ze deze brug zo zwaar vinden, een obstakel in het parcours van deze marathon. Ik kan deze brug inmiddels dromen. Het rondje brug, waarvan het parcours over de Willemsbrug, Koninginnebrug en Erasmusbrug gaat, stond bij mij minimaal 1x per week op het programma. Het loopt fijn omdat je weinig last hebt van stoplichten en is in het donker ook nog relatief veilig omdat er altijd andere lopers in de buurt zijn. Het viel Yvo laatst bij het bekijken van onze Strava statistieken op dat ik veel meer hoogtemeters gemaakt had dan hij. Mooi dacht ik, kan ik eindelijk jou ergens de loef mee afsteken. Het rondje brug is dus zo gek nog niet.

Als ik de brug over ben gelopen zie ik Lara en Denise staan. Ze juichen zo hard voor me dat ik er bijna van moet huilen. Wat is dit nou weer… Misschien het besef dat ik veel dingen samen doe met mijn vriendinnen, maar er vandaag alleen voor sta? Voel ik mij vandaag dan zo alleen? Niet bepaald, er lopen nog heel wat andere hardloopgekken mee.

Ik weet het droog te houden maar besef ook dat dat op een andere manier lastig wordt als ik niet snel zo’n geweldige dixi in duik. Ik zie er eentje zonder rij en verzamel al mijn moed. Wat blijft dit goor… Toch lucht het op. Ik ren verder en waar ik denk rechtsaf richting Blaak te gaan, mogen we eerst nog even linksaf en vervolgens worden we met een bocht de tunnel onder het Churchillplein ingeleid. Hier in deze tunnel heb ik leukere momenten meegemaakt, achter de kar van Michel de Hey en Carl Cox tijdens de Danceparade. Wat zou het mooi zijn, meneer Aboutaleb, als u de organisatie van deze geweldige parade voor volgend jaar weer een vergunning geeft.

Ik loop omhoog en voel de verzuring in mijn benen. Dit is wat steiler dan de bruggen uit mijn gebruikelijke rondje. Vandaag laat ik de tunnel overigens maar even zitten aangezien het mij net iets te spannend lijkt om tussen de auto’s door te wandelen.

Ik loop richting Blaak en zie veel bekenden. Wat is het hier druk! Dit geldt ook voor de Mariniersweg. Het lijkt alsof ik over deze stukken heen vlieg. Bij de rotonde richting de Warande zie ik ome Aad en tante Regien staan. Die proberen een foto te maken, zie hieronder het resultaat. Ook staat hier mijn lieve schoonmoeder. Zij neemt vandaag tevens de honneurs waar voor mijn eigen ouders, wiens vakantie een paar weken op werd geschoven omdat de cruiseboot nog niet klaar was waar zij mee op zijn eerste vaart zouden gaan. Jammer maar helaas. Ze gaan me op de app volgen en later zie ik op mijn telefoon dat mijn moeder mij al had gebeld voordat ik gefinished was. Het lijkt mij inderdaad ook spannend als je kind zoiets geks doet terwijl jij zelf in het buitenland zit.

Als ik op het 30 km punt ben aangekomen draai ik me om en wandel naar huis. Lekker dichtbij vandaag!

Morgen etappe 7: Boezemstraat – Kralingse Plaslaan

 

Etappe 7: Boezemstraat – Kralingse Plaslaan

 Ik pak weer even een rekmomentje bij de drankpost en loop daarna linksaf de Boezemstraat op. Langs deze weg staan bomen en om iedere boom lijkt een hardloper gedrapeerd. Ze zien er slecht uit, bleek, oververhit, het lijkt wel oorlog! Deze mensen zijn veel te diep gegaan, we moeten immers nog ruim 12 kilometer vanaf hier. Ik hoop echt dat zij het zullen halen. Dat ik het ga halen lijkt me duidelijk.

Ik word helemaal gek van mijn flipbelt, hij voelt aan- en ziet eruit als een extra vetrol. Wat is nou het ideale attribuut om dingen in mee te nemen tijdens zo’n loop? Wat ik ook probeer, ik voel me altijd een hobbelende kameel. Yvo doet wat gelletjes met veiligheidsspelden vast aan de binnenkant van zijn broekje en instrueert familie en vrienden waar ze moeten gaan staan op het parcours om hem gelletjes aan te geven. Hoe minder ballast, hoe beter. Mij lijkt dat vreselijk. Ik gooi weg wat ik niet meer nodig heb en zie opeens Hester staan. Ik geef haar mijn winegums, misschien heeft zij daar zin in. Ik moet in ieder geval niet aan nog meer zoete meuk denken. Ik neem nog 1 gelletje op 35 km omdat het moet en that’s it.

Ondertussen is de Boezemstraat veranderd in een soort skihut. Wat een gekkenhuis, geweldig! Kippenvel! Op de kruising naar de Bosdreef zie ik collega Suzanne en even verderop staan Dominique en Maritza. Maritza heeft aangeboden een stukje mee te lopen op het saaie stuk dat komen gaat. Wat een topper, echt zo fijn! Ik word goed verzorgd, ze heeft water en een banaan bij zich en vertelt me dat Yvo 2.46 heeft gelopen. What the f! Ik ben zo trots op hem!

Er lijkt geen einde aan de Bosdreef te komen. Bijna ook geen publiek hier. Als ik dan eindelijk in de verte het parcours de hoek om zie gaan zie ik collega en mede PACcer Linda staan. Ik ben ondanks dat ik lekker met Maritza aan het kletsen ben blij om weer een bekende te zien. Even verderop staat mijn oude kapster Sabina. Ze roept ‘Hé Len!’ en ik hoor medelijden in haar stem. Zie ik er zo zielig uit? Zo voel ik mij absoluut niet. Ik loop hier als de Koningin van Rotterdam want ik word op mijn wenken bediend. Maritza haalt water, geeft aanwijzingen voor mijn loophouding en neemt op een gegeven moment zelfs mijn vetrol, ehm, flipbelt over. Wat een luxe. Ze vindt het zelf wel awkward als mensen leuzen als ‘goed zo meiden, jullie zijn er bijna’ naar ons roepen aangezien ze pas net meeloopt, maar ik vind het terecht. Voor haar is het misschien een kleine moeite, voor mij is het super waardevol.

Het wordt drukker en drukker en in de bocht naar de Kralingseweg staan de mensen rijen dik. Dit wordt ook een leuk stuk met veel bekenden!

Op de rotonde van de Kortekade sla ik vandaag linksaf en loop naar de metro. Morgen de laatste etappe vanaf de Kralingse Plaslaan naar de finish op de Coolsingel!

 

Etappe 8: Kralingse Plaslaan – Coolsingel

De laatste etappe alweer vandaag! Ik loop met een klein gevoel van weemoed vanuit de metro richting de Kralingse Plaslaan.

Op de Kralingse Plaslaan staan zoveel bekenden! Ik voel me net een BN’er, ik blijf zwaaien! Dat werd ook mooi vastgelegd door een van de fotografen.

Op een gegeven moment zie ik de Krimpen boys en Marianne staan en ook iemand die ik hier totaal niet had verwacht. Wat een gek! Yvo is al gedouched en rent een stukje met me mee. Ik vraag hem of hij wel goed is en vraag plagerig of hij net wel alles gegeven heeft. Hij vindt dat ik een lekker uitlooptempo heb voor hem. Ik zie dat hij supertrots op mij is, en ik ben supertrots op hem. Hij loopt een klein stukje mee en belooft me op te wachten bij de finish. Dan zie ik Maries staan, we zwaaien en ook dit wordt mooi vastgelegd, zie hieronder. Ook zij lijkt een beetje medelijden te hebben. Dat is niet nodig, nog zo’n 4 kilometer en dan gaan we aan de champagne.

Opeens voelt het alsof mijn schoen ontploft. Ik kan niet helemaal plaatsen wat er is gebeurd, het kan vanalles zijn. Het zal vast geen gebroken teen zijn maar zo voelt het wel. Weer jaag ik op vriendelijke wijze iemand van zijn klapstoel af en ik hoop wanneer ik ga zitten dat ik hier ooit nog uit kom. Mijn lichaam heeft nog nooit zo stram aangevoeld. Ik doe mijn schoen en sok uit en zie dat mijn kleine teen in 1 grote blaar is veranderd. Ik zie mijn teennagel niet eens meer. Wow! Die knapte dus net. Hij buigt nog wel en ik hoor iemand op de achtergrond zeggen dat ik hier maar gewoon doorheen moet lopen. Ik moet moeite doen om hier niet om te lachen want het is vast goed bedoeld. Dacht diegene echt dat ik uit zou stappen? Ik doe mijn schoen en sok weer aan en strompel verder. Ik moet hier inderdaad even doorheen lopen, dat valt niet mee. Pijn had ik de hele tijd al, maar dit wordt toch wel erg ongemakkelijk. Ook zit mijn schoen te los. Ik zie Elise en Arjan met de kids en besluit bij hen even te stoppen en mijn veter opnieuw te strikken. Daarna gaat het een stuk beter. Lara en Denise fietsen een stukje mee totdat we linksaf de Boezemstraat weer op gaan. Wederom een groot feest hier.

Op het 40 km punt stop ik nog 1 keer om even te rekken. Dit is eigenlijk puur uit ijdelheid want ik wil wel een beetje fatsoenlijk over de Coolsingel paraderen. Ik loop linksaf de Mariniersweg op en merk nu dat ik me hier op vals plat begeef. Gelukkig word ik aangemoedigd door de gebroeders Boender met aanhang. Ik bedank Martiza die halverwege de weg uitstapt. Ze zou eigenlijk alleen het rondje plas meelopen maar heeft uiteindelijk bijna 10 km met mij meegelopen.

Ik word hier werkelijk door Jan en alleman aangemoedigd, zelfs door een agent. Dank overigens aan alle agenten, marechaussees en andere (geheime) eenheden die dit evenement beveiligd hebben in deze tijd van terroristische dreiging. Op iedere straathoek stond iemand. Ik heb me nog nooit zo veilig gevoeld in mijn eigen stad!

Ik vlieg over de Blaak en hoor halverwege wat lieden ordinair mijn achternaam roepen. Mijn achternaam laat zich daar overigens prima voor lenen. Het zijn Chris en Jelte, mijn zwagers. Wie anders. Ik heb zin om met hen te pilzen, maar dat komt later. Eerst nog een kilometertje richting de finish.

Ik draai de Coolsingel op en zie al snel Renaatje staan met Sebas en Donna. Verderop nog collega Rodin die mij over de finish schreeuwt. Wat is dit geweldig! Wat is dit hysterisch! Wat een droom om hier te lopen! Ik kijk op mijn horloge en zie een tijd van 4 uur en 49 minuten. Ik heb totaal geen haast gehad de afgelopen 2,5 uur, maar zou het lukken om onder de 4 uur 50 te lopen? Ik pers er een eindsprint uit. Ik kom binnen op 4 uur, 49 minuten en 58 seconden. Later blijkt het dat ik mijn horloge iets te laat heb aangezet want in de uitslag lees ik dat ik precies 4.50.00 heb gelopen. Ik kan er niet mee zitten. Wat een mooi rond getal! Anyway, ik ben er! Ik had verwacht dat ik nu ontzettend hard zou moeten huilen maar dat is niet het geval. Ik ben vooral ontzettend trots. En blij dat ik zo dicht bij de start en finish woon, want met dit gehavende lijf valt niet veel meer te beginnen.

Ik laat me door een van de vrijwilligers die de medailles uitdeelt huldigen want ik vind dat ik dat verdiend heb. Mijn vriendinnen en tante Franka staan me op te wachten en thuis drinken we champagne. Wat was dit een avontuur! Wat ben ik trots! Ik heb de Marathon van Rotterdam gelopen!