Ik heb de Marathon van Rotterdam gelopen! De Rotterdam Marathon in acht etappes #8

Kralingse Plaslaan – Coolsingel

De laatste etappe alweer vandaag! Ik loop met een klein gevoel van weemoed vanuit de metro richting de Kralingse Plaslaan.

Op de Kralingse Plaslaan staan zoveel bekenden! Ik voel me net een BN’er, ik blijf zwaaien! Dat werd ook mooi vastgelegd door een van de fotografen.

Op een gegeven moment zie ik de Krimpen boys en Marianne staan en ook iemand die ik hier totaal niet had verwacht. Wat een gek! Yvo is al gedouched en rent een stukje met me mee. Ik vraag hem of hij wel goed is en vraag plagerig of hij net wel alles gegeven heeft. Hij vindt dat ik een lekker uitlooptempo heb voor hem. Ik zie dat hij supertrots op mij is, en ik ben supertrots op hem. Hij loopt een klein stukje mee en belooft me op te wachten bij de finish. Dan zie ik Maries staan, we zwaaien en ook dit wordt mooi vastgelegd, zie hieronder. Ook zij lijkt een beetje medelijden te hebben. Dat is niet nodig, nog zo’n 4 kilometer en dan gaan we aan de champagne.

Opeens voelt het alsof mijn schoen ontploft. Ik kan niet helemaal plaatsen wat er is gebeurd, het kan vanalles zijn. Het zal vast geen gebroken teen zijn maar zo voelt het wel. Weer jaag ik op vriendelijke wijze iemand van zijn klapstoel af en ik hoop wanneer ik ga zitten dat ik hier ooit nog uit kom. Mijn lichaam heeft nog nooit zo stram aangevoeld. Ik doe mijn schoen en sok uit en zie dat mijn kleine teen in 1 grote blaar is veranderd. Ik zie mijn teennagel niet eens meer. Wow! Die knapte dus net. Hij buigt nog wel en ik hoor iemand op de achtergrond zeggen dat ik hier maar gewoon doorheen moet lopen. Ik moet moeite doen om hier niet om te lachen want het is vast goed bedoeld. Dacht diegene echt dat ik uit zou stappen? Ik doe mijn schoen en sok weer aan en strompel verder. Ik moet hier inderdaad even doorheen lopen, dat valt niet mee. Pijn had ik de hele tijd al, maar dit wordt toch wel erg ongemakkelijk. Ook zit mijn schoen te los. Ik zie Elise en Arjan met de kids en besluit bij hen even te stoppen en mijn veter opnieuw te strikken. Daarna gaat het een stuk beter. Lara en Denise fietsen een stukje mee totdat we linksaf de Boezemstraat weer op gaan. Wederom een groot feest hier.

Op het 40 km punt stop ik nog 1 keer om even te rekken. Dit is eigenlijk puur uit ijdelheid want ik wil wel een beetje fatsoenlijk over de Coolsingel paraderen. Ik loop linksaf de Mariniersweg op en merk nu dat ik me hier op vals plat begeef. Gelukkig word ik aangemoedigd door de gebroeders Boender met aanhang. Ik bedank Martiza die halverwege de weg uitstapt. Ze zou eigenlijk alleen het rondje plas meelopen maar heeft uiteindelijk bijna 10 km met mij meegelopen.

Ik word hier werkelijk door Jan en alleman aangemoedigd, zelfs door een agent. Dank overigens aan alle agenten, marechaussees en andere (geheime) eenheden die dit evenement beveiligd hebben in deze tijd van terroristische dreiging. Op iedere straathoek stond iemand. Ik heb me nog nooit zo veilig gevoeld in mijn eigen stad!

Ik vlieg over de Blaak en hoor halverwege wat lieden ordinair mijn achternaam roepen. Mijn achternaam laat zich daar overigens prima voor lenen. Het zijn Chris en Jelte, mijn zwagers. Wie anders. Ik heb zin om met hen te pilzen, maar dat komt later. Eerst nog een kilometertje richting de finish.

Ik draai de Coolsingel op en zie al snel Renaatje staan met Sebas en Donna. Verderop nog collega Rodin die mij over de finish schreeuwt. Wat is dit geweldig! Wat is dit hysterisch! Wat een droom om hier te lopen! Ik kijk op mijn horloge en zie een tijd van 4 uur en 49 minuten. Ik heb totaal geen haast gehad de afgelopen 2,5 uur, maar zou het lukken om onder de 4 uur 50 te lopen? Ik pers er een eindsprint uit. Ik kom binnen op 4 uur, 49 minuten en 58 seconden. Later blijkt het dat ik mijn horloge iets te laat heb aangezet want in de uitslag lees ik dat ik precies 4.50.00 heb gelopen. Ik kan er niet mee zitten. Wat een mooi rond getal! Anyway, ik ben er! Ik had verwacht dat ik nu ontzettend hard zou moeten huilen maar dat is niet het geval. Ik ben vooral ontzettend trots. En blij dat ik zo dicht bij de start en finish woon, want met dit gehavende lijf valt niet veel meer te beginnen.

Ik laat me door een van de vrijwilligers die de medailles uitdeelt huldigen want ik vind dat ik dat verdiend heb. Mijn vriendinnen en tante Franka staan me op te wachten en thuis drinken we champagne. Wat was dit een avontuur! Wat ben ik trots! Ik heb de Marathon van Rotterdam gelopen!