Dag 1

Na een fijne busreis met uiteindelijk best wat slaap, komen we om half 9 aan in Yungay. We worden opgehaald door de vaste taxichauffeur van Llanganuco Mountain Lodge, waar wij de komende 4 dagen zullen blijven. Vanuit hier gaan we 4 mooie hikes doen.

Nadat we Yungay verlaten, rijden we een onverhard pad op. Na drie kwartier naar boven rijden over dit pad komen we bij de lodge aan. Op een prachtige plek, in de middle of nowhere en aan de voet van de hoogste berg van Peru, heeft Brit Charlie zijn droom verwezenlijkt en een ecolodge gebouwd.


We kunnen gelijk in de kamer dus dat is wel fijn. Na een douche gaan we in de zon ontbijten en daarna doen we een korte hike met onze gids rondom het Keushu meer dat hier op 50 meter afstand ligt. Ik snap niet zo goed waarom we hiervoor een gids krijgen want een rondje om een meer zouden we toch zelf moeten kunnen, maar goed. Hij probeert dingen uit te leggen maar met ons minimale Spaans begrijpen we er weinig van.


Het meer is echt prachtig, turquoise en blauw, afhankelijk van de schaduwen van de bergen. Langs het meer staan ook ruïnes van een dorp dat vanaf 3500 voor Christus tot de Spaanse overheersting van rond 1500 werd bewoond. Er is zelfs een begraafplaats waar de gids ons een schedel aanwijst. Gezellig.


Na deze hike van een uurtje gaan we lekker in de hangmatten liggen in de tuin. Ik wil dit verslag verder schrijven, maar voor ik het weet ben ik vertrokken, met m’n telefoon op m’n buik. Ik doe een heerlijk tukje in de zon. Zo liggen we een paar uurtjes heerlijk lui in de hangmatten.


Aan het einde van de middag doen we de hikeschoenen weer aan om de omgeving wat beter te verkennen. Via een pad komen we uiteindelijk weer bij het meer terecht, maar dan wat hoger tussen de bomen. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht op de bergtoppen. Het is bijna ongelofelijk dat wij nu op 3500 meter zitten en die bergtoppen zich op 6700 meter bevinden, bijna twee keer zo ver.


Er is hier een irrigatiesysteem aangeleged om het bergwater af te voeren richting het stadje Yungay. In 1970 is hier iets vreselijks gebeurd, door een landslide is het hele stadje van de kaart gevaagd met 30.000 doden. Dat willen ze niet nogmaals meemaken dus men is nu bezig om het stadje wat beter te beschermen tegen de krachten van de natuur.

We blijven maar foto’s maken van de omgeving en de natuur. Ik zie mooie bloemen die ik nog niet eerder gezien heb. Het is hier echt heel erg mooi. De mooiste plek in Peru.

We moeten nog best wat klimmen om het irrigatiekanaal te kunnen oversteken, dus dit is nog best een serieuze pre-dinner hike geworden. Uiteindelijk komen we net voor het donker wordt bij de lodge aan. Als we naar de kamer lopen betrappen we één van de mooie honden die ze hier op de lodge hebben, Titan, met één van de alpaca’s die hier rondlopen. Ze kijken ook betrapt, echt grappig. Ik ben benieuwd of deze combinatie levensvatbaar is.

Daarna kunnen we gelijk aan tafel voor een 3-gangen diner. Vandaag gaan we wederom voor 21.00 slapen. Ik vind het nog steeds bijzonder. We leven hier veel meer volgens het ritme van de zon. Dat zouden we thuis ook moeten doen.

Dag 2

We ontbijten om 08.00 en een half uur later worden we naar de Llanganuco meren gebracht. We kunnen ons startpunt echter niet bereiken omdat er wegwerkzaamheden zijn. Onaangekondigde wegwerkzaamheden, die een week duren. Welkom in Peru.


Deze weg is echter cricuaal om een aantal startpunten van hikes te bereiken, dus er zijn nog wat mensen en touroperators die niet helemaal blij zijn. Voor de hike die we later deze week doen, rondom Lake 69, zouden we nu zeker een uur extra moeten lopen om het startpunt te bereiken. En dus ook een uur terug. Vandaag zouden we ook extra moeten lopen om het startpunt van onze hike te bereiken. Daar lijkt onze gids geen zin in te hebben. We zouden starten op een mooi uitzichtpunt over de drie meren die hier liggen. Toch zonde om dat niet te zien. Uiteindelijk krijgen wij hem zo ver om toch een stukje door te lopen zodat we nog iets kunnen zien, maar de gids is echt irritant en doet lekker zijn eigen ding. Ook loopt hij te hard en loopt mooie punten om foto’s te maken voorbij. Grom.


Onderweg komen we langs een ranger punt en moeten we entreegeld betalen voor het park. Hier hangt ook een kaart waarop je goed kunt zien hoe bergachtig Peru is.
Nadat we de hut gepasseerd zijn lopen we een stukje langs de meren zodat we ze allemaal goed kunnen zien. Deze meren zijn ook 50 shades of blue. Ook het pad langs de meren is prachtig, met allerlei mooie bomen en bloemen. Er groeien ook een soort tulpen, maar dan zonder bloemen, en aan de wortel groeit een soort kleine komkommer. Volgens de gids kunnen we dit eten en is het goed voor de hydratatie, zo kun je overleven als je geen water bij je hebt. Zullen we Bear Grills inlichten, of zou hij dit weten? We proberen de komkommer en het smaakt best ok.


We vervolgen het pad en komen een aantal watervallen tegen. Daarna volgt een klim en komen we bij een irrigatiesysteem uit. We lopen erlangs over een smal pad. Vanaf hier is het nog een uurtje naar de lodge terug.


Daarna is het weer tijd om lekker te niksen. Ik ga een beetje schrijven en lezen in de zon onder het genot van een koude Cusceña. Koud bier is schaars in Peru, de koelkasten zijn op de meeste plekken niet helemaal in orde. Dat bedenkende is het best een wonder dat we in Peru nog niet ziek zijn geweest. Het zal allemaal wel lekker vers zijn geweest, wat we hebben gegeten 😉

Op een gegeven moment is de Cusceña op en gaan we over op speciaalbier uit Huarez. Er is vanochtend een Brits stel gearriveerd dat direct vanuit de UK naar deze plek is gekomen, zij kunnen de biertjes met 8% ook bijzonder waarderen. We wisselen reisverhalen met hen uit en zij zijn zo ontzettend enthousiast over de Filippijnen, dat wij denken dat dat weleens een volgende bestemming kan gaan worden. Na Chili. Want de W track lopen staat echt met stip op 1 op mijn lijst na het zien van de foto’s van de Nederlanders deze week in de bus.

Dag 3

Vandaag begint de dag met 2,5 uur klim bergop. We gaan naar het begin (of einde) van de gletcher op de Huandoy berg klimmen. Onderweg weer veel mooie natuur en een hert. Zo lief. De gids loopt weer te snel. Heel irritant.


De gletcher is niet echt goed te zien door al het gruis dat erop ligt. Toch is het erg tof om te zien. Het is ook gevaarlijk om hier te staan dus we gaan naar een andere plek om te lunchen. Daarna de tocht naar beneden. We zijn al vroeg weer terug. Dit was een leuke hike, maar niet zo mooi als ik me had voorgesteld in dit prachtige gebied.

Als we bij de lodge aankomen zijn de Britten ook terug van hun hike. We zitten aan tafel met Charlie te praten als hij zegt dat hij de pakketten zoals hij die eerst verkocht op zijn website (met overnachtingen, transfers en guides), niet meer als zodanig verkoopt omdat het zowel hem als de klanten op die manier meer kost in verband met te betalen belasting. Dat vond ik niet leuk om te horen, omdat wij dus nog wel met zo’n pakket zijn opgescheept. We betalen zo fors meer dan nodig (en het gaat hier niet om honderd euro). Ook vertelde hij dat alle hikes in het gebied gemakkelijk zonder gids te doen zijn. Terwijl wij het idee hadden gekregen door de informatie op zijn website dat het verplicht was om met een gids het nationale park te betreden. We lopen nu dus al 3 dagen met een gids waar we ons constant aan irriteren terwijl dit niet eens nodig is. Echt superjammer.
Als ik later op de kamer nog eens snel uitreken wat het pakket precies heeft gescheeld, kom ik op een bedrag uit dat we beiden zodanig hoog vinden dat we dit met Charlie willen overleggen. Ook het feit dat wij het idee hebben dat de gids ons is opgedrongen willen wij met hem bespreken en we willen hem voor morgen cancellen, zodat we wel onze eigen hike kunnen doen en genoeg tijd hebben om ook van het landschap te genieten. Charlie schiet gelijk in de verdediging en gaat excellen met naar mijn idee verkeerde getallen, die voor hem beter uitkomen. Ook komt er geen verklaring voor het feit dat wij de gids moesten nemen. Hij biedt een fles wijn aan om onze ontevredenheid weg te nemen. Ik ben een beetje klaar met deze man.

’s Avonds krijgen wij bruscetta als voorgerecht. Ik neem een paar happen en merk dan dat er zowel tomaat als paprika in dit gerecht zit. Ook zit er kaas doorheen in kleine stukjes. We hebben toch echt duidelijk aangegeven dat Yvo geen kaas eet en ik allergisch ben voor paprika. Het lijkt wel een grap dit. Ik kan er alleen niet om lachen. Sterker nog, ik word kwader en kwader. Wat een amateurs! Als ik op een gegeven moment merk dat ik een allergische reactie krijg van de paprika ben ik er klaar mee en ga terug naar de kamer om medicijnen in te nemen. Ik voel me echt belabberd en ben zo boos! Ik ga hier echt niet dood van, maar stel nu dat er een persoon is met een pinda allergie die hier een gerecht met pinda’s geserveerd had gekregen. Die had wel dood kunnen gaan, zo in de middle of nowhere!
De maat is nu echt vol, ook voor Yvo. We besluiten dat we morgen na de hike ergens anders gaan slapen. Ze zeggen dat ze hier geen wifi hebben maar dat hebben ze wel, Yvo had bij hoge uitzondering van één van de medewerkers de code gekregen omdat hij een mailtje moest sturen. Ik gebruik de code om te kijken of er een hotel dicht bij het vliegveld is. We moeten donderdag namelijk al vroeg vliegen, dus het zou fijn zijn als we èn weg kunnen uit deze Britse bende èn wat langer kunnen slapen. Ik vind een leuk hotel op 10 minuten rijden van het vliegveld dus dat is mooi. Yvo is in de tussentijd teruggelopen naar Charlie om te onderhandelen over onze exit en het feit dat we geld terug willen van hem na alles wat er vandaag is gebeurd. Charlie heeft nog nooit van klantenservice gehoord en is niet in staat zich in de klant te verplaatsen, hij vindt dat hij correct heeft gehandeld jegens ons. Echt ongelofelijk.

We pakken onze tassen in en proberen te slapen. Ik heb Yvo nog niet vaak echt kwaad gezien in de tien jaar dat we samen zijn, maar dat is hij nu wel. Slapen is dus lastig en als ik eenmaal een beetje lig te soezen word ik wakker van de geur uit de badkamer, waarschijnlijk hebben ze een foutje gemaakt bij de constructie van de septic tank. Bah!


Lieve mensen, de Cordillera Blanca is het mooiste gebied van Peru maar verblijf alsjeblieft niet in Llanganuco Mountain Lodge. De prijs-kwaliteit verhouding is hier volledig zoek en van klantenservice heeft men dus nog nooit gehoord. Jammer, want deze plek heeft zoveel potentie! Misschien moeten we een hostile takeover plannen 😉

Dag 4

Na effectief 4 uur slaap staan we om 06.00 op voor het ontbijt. Na het ontbijt komt Charlie aan Yvo mededelen dat hij ons tegemoet wil komen met 200 soles. Dat is 55 euro, echt een lachertje. Ik besluit dat het tijd is om nog een keer bad cop te spelen , vertel hem onze eisen nog een keer en geef hem wat ongevraagde tips, zoals het introduceren van klantenservice. Daarna loop ik weg, speelt Yvo nog even good cop, waarop Charlie zegt dat hij een bedrag zal terugstorten dat hem redelijk lijkt. We zijn erg benieuwd.


We stappen met al onze spullen in de taxi, op weg naar de Laguna 69 hike. Dit schijnt de mooiste hike van het gebied te zijn en duurt ongeveer 6 uur. Met extra lopen in verband met de wegwerkzaamheden 8 uur. De taxi zal op ons wachten en brengt ons daarna naar het volgende hotel.
In verband met de wegwerkzaamheden zijn een aantal slimmerts met hun busjes omgereden om transfers aan te bieden aan toeristen. Daar zijn wij uiteraard erg blij mee.

We beginnen de hike met een afdaling en daarna lijkt de weg vlak, maar stiekem lopen we best al aardig omhoog. Andean flat dus. Het miezert. We zien een aantal watervallen en mooie bomen. Na een uur begint het echte klimmen over een grof kiezelpad. Het begint ook stevig te regenen nu. Ik besluit m’n wegwerpponcho aan te doen. Yvo heeft geen regenjas bij zich. Hopelijk krijgen we het niet al te koud. Halverwege de klim besluiten we alvast een broodje te eten. Er zijn wat mensen die perse als eerste boven willen zijn, zij zijn blij dat ze ons kunnen inhalen. Als we verder gaan gaat het harder regenen en ik besluit alle kleren aan te doen die ik bij me heb, want het is hartstikke koud ondanks het klimmen.
Als we bijna boven zijn komen de eerste mensen alweer terug. We zien die mensen die er een wedstrijd van maakten bibberend van de kou boven staan. Hadden zij nu ook maar wat gegeten onderweg. Op deze hoogte is je metabolisme 4 keer zo hoog als normaal dus het is echt belangrijk om je lijf voldoende brandstof te geven, zeker als het zo koud is.


Laguna 69 is adembenemend. Helaas lukt het niet om mooie foto’s te maken hier aangezien het inmiddels is gaan sneeuwen. Het is echt koud en een paar handschoenen zou geen overbodige luxe zijn geweest, maar die hebben we niet bij ons. We hebben alleen nog maar mooi weer gehad tijdens onze hikes en het is ‘dry season’ hier, dus wij hadden niet echt op regen, laat staan op sneeuw onderweg gerekend.
Nadat we quinoareep hebben gegeten kijken we nog één keer naar het mooie meer en lopen daarna terug naar beneden. Lopen is niet het goede woord, het is meer een soort van ‘verantwoord rennen’ om warm te blijven. Yvo ontdekt een nieuw talent, trailrunning. Verbaast mij niets.


Als we in het eerste dal zijn aangekomen breekt ineens de zon door. Erg fijn, mijn poncho is inmiddels ook aan de binnenkant nat geworden dus die kan lekker uit. Nu zien we ook pas hoe mooi het hier is. De nodige foto’s worden gemaakt en we vervolgen onze tocht naar beneden in stevig tempo.


Op een gegeven moment wordt de weg versperd door twee stieren. Ze willen niet doorlopen of aan de kant en als we er langs proberen te lopen draaien ze hun kop om. Het lukt niet om hier langs te komen zonder een hoorn te raken. Uiteindelijk lopen de beesten gelukkig door.


Als we terugkomen bij het startpunt staat onze chauffeur van de heenweg daar weer. Hij brengt ons terug naar de wegwerkzaamheden. Onze taxi staat daar nog niet. Hij staat een stuk verder op de parkeerplaats zijn auto te poetsen, hij had nog niet op ons gerekend. We waren in 4,5 uur uit en thuis dus we nemen het hem niet kwalijk.



Hij brengt ons in 1,5 uur naar ons hotel in het dorp Carhuaz. Het hotel zit in een erg mooi gebouw, heeft fruitbomen in de tuin en is van alle gemakken voorzien, bijna on-Peruaans. De eigenaar en eigenaresse zijn ontzettend lief. Wat een verschil met de afgelopen dagen, bij die zelfingenomen Brit.


Carhuaz is niet toeristisch. Het is leuk om te zien hoe het eraan toegaat in zo’n dorp. Op Tripadvisor staan 6 restaurants, allen met maximaal 3 reviews. De nummer 3 ziet er het leukst uit, we besluiten daar heen te gaan. Bij aankomst blijkt het restaurant van eigenaar te zijn gewisseld, het is inmiddela een Chifa restaurant. Die kenden we nog vanuit Lima, deze Chinees-Peruaanse fusion keuken en die beviel goed, dus we besluiten te blijven. Vooraf nemen we dim sum en als hoofdgerecht kip en beef. Het is hartstikke lekker, zo lekker hebben de de afgelopen dagen nog niet gegeten. We drinken er een Cusceña quinoa biertje bij. Dit bier zit in een 750 ml fles en rara door wie het wordt gepromoot? Gaston Acurió, onze Peruaanse famous chef, wie anders!
We gaan vroeg slapen want morgen vliegen we alweer vroeg terug naar Lima.