Dag 1

We hebben heerlijk geslapen in hotel El Abuelo. We vliegen straks blijkbaar in een klein vliegtuig, want we mogen maximaal 15 kilo per persoon meemenen. Dat betekent dat we alle zware spullen zoals boeken, schoenen en opladers, in onze rugzakken moeten doen en dat we dan nog steeds niet uitkomen op 15 kilo. We zien het wel.


We zijn één van de weinige gasten van het hotel, terwijl het volop hoogseizoen is. Deze prachtige regio is enorm getroffen door de onjuiste berichtgeving over het noorden van Peru, waar recentelijk landslides en modderstromen zijn geweest. Dit is echter een klein gebied boven Lima. In de Cordillera Blanca is niets aan de hand. Charlie had hier ook al over geklaagd, hij gaf als voorbeeld de website van het Engelse ministerie van Buitenlandse zaken met daarop reisadviezen. Wij hebben hetzelfde gelezen op de Nederlandse equivalent. Men raadt het af om naar heel Noord-Peru te reizen. Ik vind het echt zo zielig voor deze mensen met dit fijne hotel dat ik bijna in staat ben om contact op te nemen met MinBuZa.

Na een lekker ontbijt vertrekken we richting Anta airport. Ik denk dat ze hier maximaal 3 vluchten op een dag hebben. Alles is ook nog dicht als we hier aankomen. De incheck is bijzonder streng, onze ruimbagage wordt minitieus gecheckt. Yvo wordt ondervraagd over een verdacht object, onze Lancaster zonnebrand factor 50 fles. De tassen zijn iets te zwaar maar daar wordt gelukkig niets over gezegd. Daarna is tot onze grote vreugde de koffiebar geopend. Tijd voor een bakkie.

Daarna boarden we in ons kleine vliegtuig. Ik ben nooit zo’n fan van dit soort vluchten, in Argentinië hebben we weleens zoveel turbulentie in zo’n klein vliegtuig gehad dat we beiden dachten dat we het niet zouden overleven.


Gelukkig is er tijdens deze vlucht niets aan de hand, we landen na 50 minuten op Lima airport en een uur later komen we met de taxi aan bij ons hotel. En dan is het eindelijk tijd voor iets waar ik al 3 maanden naar uitkijk: We gaan we lunchen bij Central!


Central is een prachtige zaak. Als we binnenkomen krijgen we een mooie tafel, bijna in de keuken. Echt supertof om de heren en dames te zien werken. Er staan wel 15 mensen in de keuken, terwijl er evenveel tafels in de zaak zijn. Ik kan chef Virgilio Martinez letterlijk op de vingers kijken.

Het tasting lunchmenu bestaat uit 11 gangen. Elke gang staat voor een ecosysteem binnen Peru, gelegen op verschillende hoogtes. Zo krijgen we een gerecht ‘Marine Soil’ op 0 meter en ‘Low Andes Mountains’ op 1800 meter met ingrediënten die in die gebieden op die hoogtes te verkrijgen zijn. Redelijk briljant bedacht door Virgilio.


De gerechten worden gepresenteerd op de meest gekke schaaltjes, bakjes en potjes en de helft van de tijd heb je geen idee of je iets wel of niet kan eten en dat is ook precies de bedoeling. Het personeel geeft overigens her en der wel aanwijzingen. Gelukkig gokken we bij alle gerechten goed en eten we geen presentatiemateriaal op. Bij één van de gerechten wordt bier geserveerd in plaats van wijn. Ook weleens grappig. Verder proeven wij bij verschillende gerechten dingen die je niet ziet, zodat we echt goed na moeten denken wat we proeven. We worden hier constant in de luren gelegd.


Dan staat opeens de chef bij ons aan tafel. Ik schrik ervan want wij hebben hem nog niet eerder de keuken uit zien komen. Hij gaat vandaag verder nog bij 2 andere tafels langs, dus we voelen ons zeer vereerd.


Central heeft geen Michelinster. Michelinsterren worden alleen uitgereikt aan Europese en een aantal Noord Amerikaanse en Aziatische restaurants. Volgens kenners is dit echter wel het beste Latijns Amerikaanse restaurant en de nummer 5 ter wereld. Dat snappen wij.


Bij een gerecht met octopus (mam, deze zou zelfs jij lekker vinden) wordt een wijn geserveerd met een wrange afdronk die afkomstig is uit Lima. Logisch volgens Yvo, aangezien de zon nooit lijkt te schijnen in deze stad.

Wat ook leuk is, is dat het personeel bij elke volgende gang de uitleg begint met ‘The next celebration is …’. De viering dus van Peru en de Peruaanse keuken. Wij maken graag onderdeel uit van deze feestvreugde.


In de keuken zien wij allerlei nationaliteiten terug. De meesterchefs van de toekomst. Het is zo mooi om te zien hoe toegewijd iedereen bezig is.


Als de feestvreugde ten einde is en wij hebben afgerekend (gelukkig niet zo erg schrikken als in Europa) vraagt onze waiter of we nog in de keuken willen kijken. Wij hadden al een ander stel de keuken in zien gaan eerder die middag en waren toen lichtelijk jaloers, maar nu mochten we zelf ook! Als klap op ee vuurpijl vraagt de waiter mijn telefoon om een foto te maken met een deel van de keukenbridage. Hoe supertof is dat!


We krijgen ook nog een boek mee met daarin de ingrediënten die we vanmiddag hebben gegeten in gedroogde versie. Verzin het maar, dit is echt niet normaal. We bedanken het personeel en lopen helemaal blij de zaak uit. Wat een ongelofelijke ervaring was dit!

Nadat we ons casuele pak hebben aangedaan lopen we de wijk Barranca in en lopen over de Alpacabana (zo heet het hier natuurlijk niet echt, dit was Yvo’s briljante ingeving) langs zee naar het centrale plein. Wat is dit een leuke wijk!


Lima is toch wel leuk, we moeten onze mening herzien. We hadden de echt leuke plekjes gewoon nog niet ontdekt. We verkennen de rest van de dag Barranco, doen her en der een pisco sour om ons alcohol level op peil te houden (en inkakmomenten te voorkomen). Uiteindelijk eten we toch ook nog maar iets (ik dacht dat ik nooit meer honger zou krijgen) en halen een ijsje bij Blu, een zaak die onwijs wordt gehypt op Tripadvisor. Terecht, erg lekker ijs. Daarna nemen we een taxi terug en gaan we lekker slapen. We hebben morgen namelijk nog een culinaire dag voor de boeg en ’s avonds vliegen we terug naar huis.


Dag 2

Onze laatste vakantiedag! Vanavond vliegen we terug naar huis. We gaan naar de 21e verdieping van het hotel voor het ontbijt en hebben hier uitzicht over de hele stad. Daarna even de gym in zodat we de lunch weer verdienen.


Voor de lunch worden er nog wat souvenirs geshopt. Daarna nemen we een taxi naar de wijk San Isidro, waar in een mooi oud koloniaal pand restaurant Astrid y Gastón gevestigd is. Het restaurant waarmee Gastón Acurio en zijn vrouw beroemd zijn geworden. Dit restaurant staat ook in de restaurant top 50 en wel op plek 33, een plek boven Nederland’s beste restarant, De Librije.


We zijn iets te vroeg aangezien het souvenirs shoppen lekker snel ging, dus we beginnen met een cocktail in de bar. Daarna worden we naar onze tafel geleid. We zitten weer aan een heel mooie tafel met goed zicht op de keuken. Echt geweldig!


We beginnen met een Sint Jacobsschelp met bevroren appelkrullen, erg bijzonder. Daarna een ceviche, gevolgd door een kreeftensoep. De gerechten zijn hier iets herkenbaarder dan bij Central en authentiek Peruaans. Ook is de bediening iets losser en is de zaak wat lichter, dit maakt alles wat luchtiger. Totaal anders dus deze twee restaurants, erg leuk om beiden te ervaren.


Het volgende gerecht is cuy, cavia dus weer. Hetzelfde gerecht als bij Chicha. Klein en lekker (sorry cavia vrienden). Daarna volgt een soort dim sum met vis en een gerecht van zeebaars. Als laatste warme gerecht, net als gister, een gerecht van Peruaans varken.


Net als gister zat er geen rundvleesgerecht bij. Wellicht komt dit omdat runderen niet van oorsprong in Peru leefden, deze werden meegenomen door de Spanjaarden en zijn sindsdien in Peru aanwezig. Wellicht een statement dat Virgilio en Astrid & Gaston willen maken hiermee.


Yvo bedenkt ondertussen, geïnspireerd door de echtparen die we hebben zien samenwerken gister en vandaag, dat wij wel ons eigen fiscalistenkantoor kunnen beginnen: Lenny y Yvo. Alleen al omdat er dan 3 Y’s achter elkaar staan, moeten we dat eigenlijk gewoon doen. Of toch maar niet 😉

Als we net geconcludeerd hebben dat het gerecht met varken het lekkerst was vandaag, wordt de eerste gang van het dessert geserveerd. Verschillende bereidingen van melk. Klinkt niet echt bijzonder, eerder saai. We nemen beiden een hap en staan versteld, zo lekker en bijzonder! Ze hebben melkcrunch gemaakt, caramel, een soort wafel achtig iets, echt een paar verschillende structuren en smaken die ervoor zorgen dat wij het er toch over eens zijn dat dit hét gerecht van vandaag is.


Daarna volgt nog de bonbondoos die ik stiekem al bij onze buurtafel had langs zien komen en me hier sindsdien erg op verheugde. Hierin zitten allerlei bonbons gemaakt van Peruaanse chocolade met daarin typisch Peruaanse ingrediënten, zoals quinoa en coca. We mogen er 4 kiezen. Ik word hier uiteraard dolblij van.


Daarna is dit culinaire sprookje helaas over en moeten we naar het hotel terug om vervolgens richting airport te gaan. Ik voel me ondertussen zwaar beroerd, zou ik iets verkeerds hebben gegeten?

Met de taxi rijden we echt bizar om richting het vliegveld. Uiteindelijk zien we waarom, de grote weg staat helemaal vast. In plaats van 40 minuten, doen we 1,5 uur over de rit naar de airport. Gelukkig hadden we wel wat speling, zodat we uiteindelijk niet helemaal sprintend het vliegtuig hebben moeten halen. Pas bij het eten in het vliegtuig voel ik me beter. Uiteindelijk denk ik dat ik toch iets van paprika heb gegeten.
Na een fijne vlucht van 12 uur met 6 uur slaap en 3 foute Nederlandse films voor mij en The Wolf of Wallstreef voor Yvo, landen we op Schiphol. Mijn ouders komen ons ophalen. We drinken met hen een glaasje pisco sour als we thuis zijn gekomen om het af te leren.

Wat was dit een geweldige reis! Ik kan het iedereen die van bergen (natuur), cultuur en lekker eten houdt van harte aanbevelen! Peru, wat een ontzettend divers en mooi land!