Rondje plas De Rotterdam Marathon in acht etappes #7

Boezemstraat – Kralingse Plaslaan

Ik pak weer even een rekmomentje bij de drankpost en loop daarna linksaf de Boezemstraat op. Langs deze weg staan bomen en om iedere boom lijkt een hardloper gedrapeerd. Ze zien er slecht uit, bleek, oververhit, het lijkt wel oorlog! Deze mensen zijn veel te diep gegaan, we moeten immers nog ruim 12 kilometer vanaf hier. Ik hoop echt dat zij het zullen halen. Dat ik het ga halen lijkt me duidelijk.

Ik word helemaal gek van mijn flipbelt, hij voelt aan- en ziet eruit als een extra vetrol. Wat is nou het ideale attribuut om dingen in mee te nemen tijdens zo’n loop? Wat ik ook probeer, ik voel me altijd een hobbelende kameel. Yvo doet wat gelletjes met veiligheidsspelden vast aan de binnenkant van zijn broekje en instrueert familie en vrienden waar ze moeten gaan staan op het parcours om hem gelletjes aan te geven. Hoe minder ballast, hoe beter. Mij lijkt dat vreselijk. Ik gooi weg wat ik niet meer nodig heb en zie opeens Hester staan. Ik geef haar mijn winegums, misschien heeft zij daar zin in. Ik moet in ieder geval niet aan nog meer zoete meuk denken. Ik neem nog 1 gelletje op 35 km omdat het moet en that’s it.

Ondertussen is de Boezemstraat veranderd in een soort skihut. Wat een gekkenhuis, geweldig! Kippenvel! Op de kruising naar de Bosdreef zie ik collega Suzanne en even verderop staan Dominique en Maritza. Maritza heeft aangeboden een stukje mee te lopen op het saaie stuk dat komen gaat. Wat een topper, echt zo fijn! Ik word goed verzorgd, ze heeft water en een banaan bij zich en vertelt me dat Yvo 2.46 heeft gelopen. What the f! Ik ben zo trots op hem!

Er lijkt geen einde aan de Bosdreef te komen. Bijna ook geen publiek hier. Als ik dan eindelijk in de verte het parcours de hoek om zie gaan zie ik collega en mede PACcer Linda staan. Ik ben ondanks dat ik lekker met Maritza aan het kletsen ben blij om weer een bekende te zien. Even verderop staat mijn oude kapster Sabina. Ze roept ‘Hé Len!’ en ik hoor medelijden in haar stem. Zie ik er zo zielig uit? Zo voel ik mij absoluut niet. Ik loop hier als de Koningin van Rotterdam want ik word op mijn wenken bediend. Maritza haalt water, geeft aanwijzingen voor mijn loophouding en neemt op een gegeven moment zelfs mijn vetrol, ehm, flipbelt over. Wat een luxe. Ze vindt het zelf wel awkward als mensen leuzen als ‘goed zo meiden, jullie zijn er bijna’ naar ons roepen aangezien ze pas net meeloopt, maar ik vind het terecht. Voor haar is het misschien een kleine moeite, voor mij is het super waardevol.

Het wordt drukker en drukker en in de bocht naar de Kralingseweg staan de mensen rijen dik. Dit wordt ook een leuk stuk met veel bekenden!

Op de rotonde van de Kortekade sla ik vandaag linksaf en loop naar de metro. Morgen de laatste etappe vanaf de Kralingse Plaslaan naar de finish op de Coolsingel!